η αγάπη άργησε να φύγει...

Ότι κι λες έχεις δίκιο... ήσουνα μόνη σου κι ήμουνα μόνος, κι έτσι αφήσαμε το χρόνο να κυλήσει μέχρι που γεννηθήκαμε. Όχι εκείνη τη γέννηση την παλιά, την άλλη, όταν σε γνώρισα. Τότε που όλα άλλαξαν, πάντα έτσι δεν γίνεται... Αγάπη και ανεκτικός πόνος, φτώχεια και αναμενόμενος θάνατος. Μετά έφυγαν τα περιστέρια, ναι τα περιστέρια, τα χελιδόνια είχαν μυστηριωδώς εξαφανιστεί! Τα παιδιά μας κοιτούσαν τον άδειο ουρανό... Όλα θα μείνουν όπως εμείς τα αφήσαμε... Κενά και καμένα. Κληρονομιά που πιο πολύ κοστίζει να την αποκτήσεις παρά να την εκποιήσεις. Σαν τα πούπουλα που πολυκαιρισμένα θυμίζουν ότι κάποτε κάποιοι πετούσαν. Τι κρίμα να μην κρατούσαμε λίγο κερί να τα κολλήσουμε όλα μαζί στις πλάτες μας. Αλλά ήμουν ένας ρομαντικός ηλίθιος και μετά από μερικά χρόνια έπαψα να είμαι και ομιλητικός. Και όσο ο ήλιος κρύβονταν είχαμε πιθανότητες να φτάσουμε πιο μακριά και πιο ψηλά. Όμως μείναμε στο ίδιο μέρος όλον αυτόν τον καιρό. Τα χώματα μας βαρέθηκαν, η άσφαλτος λύγισε κάτω από τα σύγχρονα βάσανά μας, οι ιδέες μας δεν ενόχλησαν ποτέ κανέναν, δεν καταλάβαμε πότε ήρθαμε, θα το καταλάβουμε όταν θα φεύγουμε... Αλλά ήμασταν μαζί έλεγες. Κι όταν έφυγες έμεινα μόνος μου. Και η πλάτη μου δεν βαστούσε πια τα κερωμένα φτερά. Όσο κι αν παρατηρούσα τα ελάχιστά πουλιά την κίνηση δεν την έβρισκαν οι μυς μου. Ότι κι αν έλεγες είχες άδικο, αλλά δεν είσαι εδώ να στο φωνάξω. Να ξαναγίνω ομιλητικός. Να σε ξεναγήσω στο παλιό-καινούργιο μυαλό μου. Έφυγες μαζί με τα παιδιά, μου στέρησες αυτό που μου χάρισες για να ζήσω. Τώρα αρχίζω με την ηλικία μου κάπου στη μέση...

(πνίγομαι όμορφα ντυμένος)

...η ζωή μας κυλάει σε ρυθμούς που δεν ρυθμίζονται από εμάς, προχωράει σε ρεύμα που δεν ονειρευόμασταν, ατενίζει ορίζοντες που εκτείνονται μακριά από τις επιθυμίες μας, ανεβαίνει σε σύννεφα και κατρακυλάει ανάλογα με τους γονείς, τους εργοδότες, τους πολιτικούς, τους πρωταθλητές, τα παιδιά κι άλλους δυνάστες. Δεν είναι αυτό που πρέπει! Πεθαίνουμε με την ενηλικίωση!

Μάθαμε να ακούμε λίγα, να διαβάζουμε τίτλους, να παίζουμε για τη νίκη, να βάζουμε σημαιάκια σε χάρτες όταν πάμε διακοπές...

Δεν ξέρουμε να ακούμε μουσική έτσι ώστε να ξεχωρίζουμε τους ήχους και τις φωνές, αδυνατούμε να διαβάσουμε δυσνόητα κείμενα και ποίηση αλλοτινή, αθλήματα για εμάς δεν υπάρχουν εάν δεν διεκδικούμε πρόκριση και τίτλους, στις ξένες χώρες δεν πάμε σε μουσεία, δεν περπατάμε στα σοκάκια εκτός των τουριστικών οδηγών.

...κι έτσι τελειώνουν όλα προτού αρχίσουν, με την ενηλικίωση. Γιατί μέχρι τότε μας μάθανε να μην ψάχνουμε, να κάνουμε το σταυρό μας χωρίς καμία σύνδεση με το Θείο πνεύμα, να υπακούμε τις ορέξεις των κερδοφόρων δασκάλων, των βιοποριστών γονέων, των όμορφα ντυμένων αφεντικών, των συζύγων που αγωνίζονται για κοινωνική καταξίωση, των απογόνων που θα συνεχίσουν τον αέναο κι αστήρικτο αγώνα. Κι όλα για το χρήμα! αυτό και μόνο αυτό... Γιατί έτσι αγοράζεις τα καλύτερα πλαστικά παιχνίδια, αυτά που τα κατάλοιπά τους θα αποτελέσουν τα αρχαιολογικά ευρήματα μελλοντικών δεκαετιών. Ρούχα που ικανοποιούν τις ίδιες ανάγκες με πολλαπλάσιο κόστος. Αυτοκίνητα για να περάσεις πολύ χρόνο μέσα τους, αντί να το κάνεις με τους συνανθρώπους σου. Ερωτευμένα ζευγάρια που δεν βρίσκουν χρόνο για έρωτα. Εργασία που αποσκοπεί... δεν ξέρω!

...η ζωή μας κυλάει σε αλλόκοτους ρυθμούς που ρυθμίζονται από εμάς, τελικά! Υπεύθυνοι όχι μόνο για τη δική μας πορεία, αλλά και για τους επόμενους. Γιατί όταν πνίγομαι όμορφα ντυμένος κανείς δεν πρέπει να σηκώσει το κεφάλι του από τα σκατά...

απο τις 4 στις 5

...to be continued...