still thinking 3
still thinking 2

no art

Life without ART, by Darlene Lewis

Can you ask a baby not to cry?
can you ask a bird not to fly?
can you ask a flower not to bloom?
life without art is death after doom
life without movement still and content
worthless meaningless time is spent
idle just slumber just plain and bland
no strokes no pens or pencil in hand
no music no prose no blisters on toes
no broken hearted dancers no shows
only true artists understand and know
how life would be so grey and dark
life without love is life without art
rehearsals and go sees and cattle calls
no models no musicians at all
no mp3s or mov's nor any html
no lyrics lost no cds to sell
no beats no bangs no blues no rock
no jazz no reggatone no not
museum walls crying for frames
artifacts unknown fossil names
markers paint oil and lead
art cannot live if it is dead
Art is a baby waiting to be
nurtured and loved eternally
Art is a Rose in full bloom
Life without art is Death after Doom

melophobia

2010, τώρα!

Η χώρα έμεινε στο έλεος των κυμάτων. Εταίροι στην ένωση αρνιόντουσαν να συνεισφέρουν, οι δάνειοδότες ανησυχούσαν για τις δόσεις και τους τόκους του. Το έδαφος ήταν πρόσφορο για καλλιέργεια ακραίων οργανώσεων. Η κυβέρνηση για να τις αποκρούσει εν τη γένεση τους μεταμόρφωσε το κοινωνικό προσωπείο της σε ένα συνοθήλευμα ακραίου σοσιαλισμού και συντηρητισμού. Οι ψηφοφόροι μπερδεύτηκαν. Αρχικά πισωπάτησαν φοβούμενοι για την απώλεια των ελευθεριών τους, εργασιακών, πολιτικών, κοινωνικών. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έλαβαν το χρίσμα για να αρχίσουν τη διαδικασία ωραιοποίησης της κατάστασης. Τα παιδιά μας θα ζήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Η χώρα θα αποκτήσει δομές. Η κυβέρνηση με τη βοήθεια του σάπιου στρατιωτικού κατεστημένου θα μπορεί να εκτελέσει ανεμπόδιστη το έργο αναδιάρθρωσης της κοινωνίας. Ξένες επενδύσεις θα πλημμυρίσουν τον τόπο. Τα φθηνότερα εργατικά χέρια θα προσφερθούν στους εταίρους μας. Δεν θα υπάρξουν αντιδράσεις για τη νέα δομή του συστήματος. Αυτό δεν θέλατε όλοι σας; Αναπολούσατε τα επτά δημιουργικά χρόνια του παρελθόντος. Ανθρώπους με τα χακί να περιπολούν και να σας απαγορεύουν τις εξόδους, τα γέλια, τη δημιουργία. Θέλατε η χώρα να ασφαλτοστρωθεί αλλά δεν σκεφτόσασταν ότι τα παιδιά σας θα το κάνουν αυτό. Θα μείνουν στους στρατιωτικούς κοιτώνες χρόνια πολλά. Δεν θα σπουδάσουν γιατί είναι άχρηστο, το φθηνό εργατικό δυναμικό δεν απαιτεί μόρφωση. Έτσι θα καταναλώσουν τα χρόνια των σπουδών σμιλεύοντας τον εθνικό τους χαρακτήρα στο στρατό. Θα παρουσιασθούν έτοιμοι για προσφορά στην κοινωνία. Τα ευχολόγια όλων ικανοποιούνται έτσι. Τανκ δεν θα δείτε, αν και θα το θέλατε, θα αισθανόσασταν πιο ασφαλείς. Κρυμμένοι στα σπιτάκια σας με τις τηλεοράσεις ανοιχτές, περίπολοι συνειδήσεων σας κρατάνε ζεστούς στα κρεβατάκια σας. Μήπως ήρθε η ώρα να γυρίσω πίσω;

η αγάπη άργησε να φύγει...

Ότι κι λες έχεις δίκιο... ήσουνα μόνη σου κι ήμουνα μόνος, κι έτσι αφήσαμε το χρόνο να κυλήσει μέχρι που γεννηθήκαμε. Όχι εκείνη τη γέννηση την παλιά, την άλλη, όταν σε γνώρισα. Τότε που όλα άλλαξαν, πάντα έτσι δεν γίνεται... Αγάπη και ανεκτικός πόνος, φτώχεια και αναμενόμενος θάνατος. Μετά έφυγαν τα περιστέρια, ναι τα περιστέρια, τα χελιδόνια είχαν μυστηριωδώς εξαφανιστεί! Τα παιδιά μας κοιτούσαν τον άδειο ουρανό... Όλα θα μείνουν όπως εμείς τα αφήσαμε... Κενά και καμένα. Κληρονομιά που πιο πολύ κοστίζει να την αποκτήσεις παρά να την εκποιήσεις. Σαν τα πούπουλα που πολυκαιρισμένα θυμίζουν ότι κάποτε κάποιοι πετούσαν. Τι κρίμα να μην κρατούσαμε λίγο κερί να τα κολλήσουμε όλα μαζί στις πλάτες μας. Αλλά ήμουν ένας ρομαντικός ηλίθιος και μετά από μερικά χρόνια έπαψα να είμαι και ομιλητικός. Και όσο ο ήλιος κρύβονταν είχαμε πιθανότητες να φτάσουμε πιο μακριά και πιο ψηλά. Όμως μείναμε στο ίδιο μέρος όλον αυτόν τον καιρό. Τα χώματα μας βαρέθηκαν, η άσφαλτος λύγισε κάτω από τα σύγχρονα βάσανά μας, οι ιδέες μας δεν ενόχλησαν ποτέ κανέναν, δεν καταλάβαμε πότε ήρθαμε, θα το καταλάβουμε όταν θα φεύγουμε... Αλλά ήμασταν μαζί έλεγες. Κι όταν έφυγες έμεινα μόνος μου. Και η πλάτη μου δεν βαστούσε πια τα κερωμένα φτερά. Όσο κι αν παρατηρούσα τα ελάχιστά πουλιά την κίνηση δεν την έβρισκαν οι μυς μου. Ότι κι αν έλεγες είχες άδικο, αλλά δεν είσαι εδώ να στο φωνάξω. Να ξαναγίνω ομιλητικός. Να σε ξεναγήσω στο παλιό-καινούργιο μυαλό μου. Έφυγες μαζί με τα παιδιά, μου στέρησες αυτό που μου χάρισες για να ζήσω. Τώρα αρχίζω με την ηλικία μου κάπου στη μέση...

(πνίγομαι όμορφα ντυμένος)

...η ζωή μας κυλάει σε ρυθμούς που δεν ρυθμίζονται από εμάς, προχωράει σε ρεύμα που δεν ονειρευόμασταν, ατενίζει ορίζοντες που εκτείνονται μακριά από τις επιθυμίες μας, ανεβαίνει σε σύννεφα και κατρακυλάει ανάλογα με τους γονείς, τους εργοδότες, τους πολιτικούς, τους πρωταθλητές, τα παιδιά κι άλλους δυνάστες. Δεν είναι αυτό που πρέπει! Πεθαίνουμε με την ενηλικίωση!

Μάθαμε να ακούμε λίγα, να διαβάζουμε τίτλους, να παίζουμε για τη νίκη, να βάζουμε σημαιάκια σε χάρτες όταν πάμε διακοπές...

Δεν ξέρουμε να ακούμε μουσική έτσι ώστε να ξεχωρίζουμε τους ήχους και τις φωνές, αδυνατούμε να διαβάσουμε δυσνόητα κείμενα και ποίηση αλλοτινή, αθλήματα για εμάς δεν υπάρχουν εάν δεν διεκδικούμε πρόκριση και τίτλους, στις ξένες χώρες δεν πάμε σε μουσεία, δεν περπατάμε στα σοκάκια εκτός των τουριστικών οδηγών.

...κι έτσι τελειώνουν όλα προτού αρχίσουν, με την ενηλικίωση. Γιατί μέχρι τότε μας μάθανε να μην ψάχνουμε, να κάνουμε το σταυρό μας χωρίς καμία σύνδεση με το Θείο πνεύμα, να υπακούμε τις ορέξεις των κερδοφόρων δασκάλων, των βιοποριστών γονέων, των όμορφα ντυμένων αφεντικών, των συζύγων που αγωνίζονται για κοινωνική καταξίωση, των απογόνων που θα συνεχίσουν τον αέναο κι αστήρικτο αγώνα. Κι όλα για το χρήμα! αυτό και μόνο αυτό... Γιατί έτσι αγοράζεις τα καλύτερα πλαστικά παιχνίδια, αυτά που τα κατάλοιπά τους θα αποτελέσουν τα αρχαιολογικά ευρήματα μελλοντικών δεκαετιών. Ρούχα που ικανοποιούν τις ίδιες ανάγκες με πολλαπλάσιο κόστος. Αυτοκίνητα για να περάσεις πολύ χρόνο μέσα τους, αντί να το κάνεις με τους συνανθρώπους σου. Ερωτευμένα ζευγάρια που δεν βρίσκουν χρόνο για έρωτα. Εργασία που αποσκοπεί... δεν ξέρω!

...η ζωή μας κυλάει σε αλλόκοτους ρυθμούς που ρυθμίζονται από εμάς, τελικά! Υπεύθυνοι όχι μόνο για τη δική μας πορεία, αλλά και για τους επόμενους. Γιατί όταν πνίγομαι όμορφα ντυμένος κανείς δεν πρέπει να σηκώσει το κεφάλι του από τα σκατά...