RSD 2015

!AGATHOCLES!

Retro Future Emission

 

treetrunk netlabel

download

πες του Χριστού πως χιόνιζε
της Παναγιάς πως βρέχει
μην πεις πως έρχεται Λαμπρή
γιατί Λαμπρή δεν έχεις

Φοβάμαι

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

(Μανώλης Αναγνωστάκης: Φοβάμαι)

lost sometimes

I still think about you lots sometimes
It makes me sad when I think about you lots sometimes
It makes me laugh out loud when I think of you lots sometimes
 
Something hurts inside when I think of you lots sometimes
I see a distance when I think about you lots sometimes
The birds sing for me and you in the morning light lots sometimes

I'm out of control when I think of you lots sometimes
I tell myself I don't need you anymore lots sometimes
I don't want to live without you anymore lots sometimes

I dot to dot with the stars to spell your name at night lots sometimes
The evening breeze whispers your name in my ear lots sometimes
I picture me and you when I lie awake at night lots sometimes

It makes me mad when I think about you lots sometimes
I feel lower than the pavement when I think of you lots sometimes
I wish you here with me nocturnally lots sometimes

I find it hard to let go and move on lots sometimes
I really thought we could have made it to the end lots sometimes
I still think about you lots sometimes

You can't put a butterfly in a jar

If the effort's too high no matter who you are

You can't catch the moon, or the sun or the stars

It doesn't matter who you are

Lou Reed: Iced honey

 

υποθήκη

Τα ποιήματα
Πρέπει να γράφονται
Σα τσιγκούνα βρύση
Στάλα στάλα
Και να διαβάζονται
Σαν ποταμός

 (Δ. Ποταμίτης 1945-2003)

Η ποίησις είναι ανάππτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της

όλοι μεγαλώνουμε. Οι διάδρομοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν.

Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.

Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος. 

(Α. Εμπειρίκος  1901-1975)

lost sometimes 14-15

euphoria?

cassette store day 2014

Los Melomiedos

Midnight Radio Compilation 18

compilation

Οἱ στίχοι αὐτοί

Οἱ στίχοι αὐτοὶ μπορεῖ καὶ νά ῾ναι οἱ τελευταῖοι

οἱ τελευταῖοι στοὺς τελευταίους ποὺ θὰ γραφτοῦν

Γιατί οἱ μελλούμενοι ποιητὲς δὲ ζοῦνε πιὰ

αὐτοὶ ποὺ θὰ μιλούσανε πεθάναν ὅλοι νέοι

Τὰ θλιβερὰ τραγούδια τους γενήκανε πουλιὰ

σὲ κάποιον ἄλλον οὐρανὸ ποὺ λάμπει ξένος ἥλιος

Γενῆκαν ἄγριοι ποταμοὶ καὶ τρέχουνε στὴ θάλασσα

καὶ τὰ νερά τους δὲν μπορεῖς νὰ ξεχωρίσεις

Στὰ θλιβερὰ τραγούδια τους φύτρωσε ἕνας λωτὸς

νὰ γεννηθοῦμε στὸ χυμό του ἐμεῖς πιὸ νέοι.

(Μ. Αναγνωστάκης)

'peculiar shifting milky-way'

LOGARITHM cassette label
buy download
Μακάριοι οι συγγραφείς που δεν διαβάστηκαν μέχρι το τέλος, οι ηχιστές που δεν τελείωσαν τρίτες πλευρές κι οι δυο ακατανόητοι, ανεξερεύνητοι, τόσο δίπλα και πάντα πίσω από την απέναντι πόρτα. Ελληνική επαρχία, παγκόσμια μετριότητα, αδιάφορη και κρυφή φοβία. Καμπόσοι αναγνώστες βαρέθηκαν κι οι υπόλοιποι ακροατές σαν είδαν τις τρεις πλευρές της κασέτας δείλιασαν. Μερικά χρόνια κυκλοφορούν ταραγμένα στ' άπειρο. Μια ημίωρη προσγείωση στα δάχτυλα ενός Λογάρυθμου έβαψε τη μελωδία πορτοκαλί. Κόλλησε κι ένα μόνο αυτοκόλητο. Η μελωφοβία, σ' έναν σκούρο γαλαξία. Ο αρμαδίλλος προχωρά προσεκτικά, όλο σκοντάφτει. melophobia: 'peculiar​-​shifting milky​-​way'. Φεβρουάριος του δέκατέσσερα. Κασέτα τριάντα λεπτών. Είκοσι κι οχτώ κομμάτια.

∞

Αντι-νεφέλωμα

Η σιωπή δεν είναι λευτεριά η σιωπή

δεν είναι αιχμαλωσία

η σιωπή δεν είναι δωρεά η σιωπή

δεν είναι ιδιοκτησία

η σιωπή είναι ένα καναρίνι στο μικρόφωνο

η σιωπή είναι ντελάλης από στάχτη

κάθε ρυάκι της κραυγάζει πως μονάχα η σιωπή μιλιέται

κάθε στιγμή της χαστουκίζει τα ρολόγια

καταρρέουν ελατήρια ο καιρός παξιμάδια και βίδες

η σιωπή περιπαίζει τα αδιέξοδα

η σιωπή δεν κατάγεται απ’ την Κίνα η σιωπή

τη γλώσσα τη φασκιώνει με συνταχτικό και κανόνες

αναπαύεται στα ανώμαλα ρήματα ερωτεύεται επιρρήματα

στους ρήτορες που σείουν τα μπαλκόνια συσσωρεύεται

πηγαίνει τις Κυριακάδες στη εκκλησία για να ψάλλει

συχνά τηγανίζει πατάτες

τα τύμπανα δικά της είναι οι γενετήσιοι

σπασμοί της αγάπης

τα ουρλιάσματα των γυναικών στα μαιευτήρια

όλα τα κλάματα δικά της είναι κι όλα τα ξεφαντώματα

μα όμως τι όλεθρος

η σιωπή δε βρίσκει πουθενά το όνομά της.

Νίκος Καρούζος

Ο ζήλος του μη-σχετικού με παροράματα / 1980