melophobia : 'rain'

download

πορτοκάλια

Τι θλιβερός χειμώνας, Θε μου! Τι θλιβερός χειμώνας! 

Ένα πορτοκαλί μεσοφόρι κρέμεται, ένα ροζ ξεσκονόπανο και βρέχει.

 Ένας γέρος κοιτάζει μες’ απ’ το τζάμι. 

Ένα ξερό δέντρο, ένα φως αναμμένο χρώμα πορτοκαλιού. 

Ένα δέντρο με πορτοκάλια πιο πέρα. 

Και το κορίτσι αναποδογυρισμένο και το φλιτζάνι σπασμένο κι όλοι, 

Θε μου, να κλαίνε να κλαίνε να κλαίνε 

Κι ύστερα χρήματα χρήματα χρήματα πολλά 

Τι θλιβερός χειμώνας, Θε μου! Τι θλιβερός χειμώνας, Θε μου!

Τι θλιβερός χειμώνας

(Mίλτος Σαχτούρης)

Ένα κερί αρκεί.                Το φως του το αμυδρό αρμόζει πιο καλά,                θάναι πιο συμπαθές σαν έρθουν της Aγάπης,                σαν έρθουν η Σκιές. Ένα κερί αρκεί.                Η κάμαρη απόψι να μη έχει φως πολύ.                Μέσα στην ρέμβην όλως και την υποβολή,                και με το λίγο φως — μέσα στην ρέμβην έτσι                θα οραματισθώ για νάρθουν της Aγάπης,                για νάρθουν η Σκιές.

(Κ.Καβάφης : 'Για να ρθουν')

Θεός δεν είναι; Ό,τι του καπνίσει κάνει. 

Αν δεν μπορούσε να κάμει αδικίες, τι παντοδύναμος θα ’ταν;

(Ν. Καζαντζάκης 'Ο Τελευταίος Πειρασμός)

Because the pleasure-bird whistles after the hot wires,
Shall the blind horse sing sweeter?

Μία ἀνεμώνη, ποὺ ἀνθεῖ
  εἰς τὸν βράχο στηριγμένη,
νὰ νοήσῃ προσπαθεῖ
  τὸ τραγούδι τί σημαίνει.
Κι᾿ ὅλο σκύφτει πιὸ πολύ,
  καὶ ξεχνᾷ τὸ στήριγμά της.
Τί τραγούδι νὰ λαλῇ
  ὁ τρεχάμενος διαβάτης;

(Γεώργιος Βιζυηνός : Ἡ ἀνεμώνη)

happy xmas, war is soon

έρχεται κι ο νέος χρόνος

I'm Me!
Can you dig it.
My meat is real.
My hands--how they move
balanced like lithe demons
My hair--so twined and writhing
The skin of my face--pinch the cheeks
My flaming sword tongue
spraying verbal fire-flys
I'm real.
I'm human
But I'm not an ordinary man
No No No

(J.M. "THE OPENING OF THE TRUNK")

Σημαία

ακόμη

τα δίκανα στημένα στους δρόμους

τα μαγικά σύρματα

τα σταυρωτά

και τα σπίρτα καμένα

και πέφτει η οβίδα στη φάτνη

του μικρού Χριστού

το αίμα το αίμα το αίμα…

(Μίλτος Σαχτούρης, Χριστούγεννα '48)

Σαν άσπρη πέτρα μέσα στο πηγάδι,

μια ανάμνηση εντός μου επιμένει.

Ούτε μπορώ ούτε θέλω να τη διώξω:

είναι χαρούμενη μαζί και λυπημένη

Μου φαίνεται πως θα τη δει αμέσως

όποιος βαθιά στα μάτια με κοιτάξει.

Και θ’ απομακρυνθεί συλλογισμένος

σαν για μια θλιβερή ν’ άκουσε πράξη.

Ξέρω πως οι θεοί μεταμορφώναν

ανθρώπους σ’ αντικείμενα μ’ αισθήσεις

ώστε να ζουν παντοτινά οι εξαίσιες θλίψεις.

Ως η ανάμνησή μου εσύ θα ζήσεις

(Άννα Αχμάτοβα)

«Όμως, ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
γιατί δεν πραγματοποιούνται τα ανθρώπινα όνειρα.»

(Ω Καιροί που στρεβλώσατε το ουράνιο τόξο, 

κι απ' το ραμφί του σπουργιτιού αποσπάσατε το ψίχουλο, 

και δεν αφήσατε μήτε μια τόση δα φωνούλα καθαρού νερού 
να συλλαβίσει στη χλόη την αγάπη μου 

Εγώ, που αδάκρυτος υπόμεινα την ορφάνια της λάμψης, ω Καιροί, δε συγχωρώ.)

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ από το ποίημα : Ο ΑΛΛΟΣ ΝΩΕ