William Shakespeare, The Winter's Tale

The Bridge Project: The Winter's Tale
The Old Vic & Neal Street Productions

Σκηνοθεσία Sam Mendes
Μουσική Mark Bennett
Μουσική διεύθυνση Dan Lipton
Χορογραφία Josh Prince

Πρωταγωνιστούν:από την Αγγλία, οι Simon Russell Beale, Sinéad Cusack και Rebecca Hall
Από τις Η.Π.Α. οι Richard Easton, Josh Hamilton και Ethan Hawke

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
21-22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009

"Χειμωνιάτικο Παραμύθι"

"Μαζί με τον "Περικλή", τον "Κυμβελίνο", την "Τρικυμία" και τον "Ερρίκο Η'", το "Χειμωνιάτικο παραμύθι" ανήκει στα έργα της τελευταίας συγγραφικής περιόδου του Σαίξπηρ, έργα που έχουν πολλές γλωσσικές, στιχουργικές, υφολογικές και θεματικές ομοιότητες. Ως θέμα τους έχουν ερωτικές ιστορίες ατόμων σε υψηλά αξιώματα, γεγονότα στα οποία καθοριστικό ρόλο παίζουν οι υπερφυσικές δυνάμεις και η τύχη, και ηρωικές περιπέτειες τόσο σε αυλικό όσο και σε βουκολικό περιβάλλον. Μιλούν για την αρετή, την ομορφιά, την ευτυχία, αλλά και το κακό, την ασχήμια, τη δυστυχία. Συχνά φτάνουν στο όριο της τραγωδίας, ωστόσο όλα έχουν αίσιο τέλος. Θεωρήθηκαν ως εξέλιξη των Τραγωδιών, επειδή δεν παρουσίαζαν μόνο την πτώση και την καταστροφή που προξενούν η ζήλια, το μίσος και η προδοσία, αλλά και την αναγέννηση, το ξανακέρδισμα του χαμένου παραδείσου, με όπλα την αρετή, την ακεραιότητα, τη μετάνοια και τη θαρραλέα αγάπη, πάντα με τη βοήθεια του χρόνου και της τύχης..."

Ο Ίθαν Χοκ ερμηνεύει τον Αυτόλυκο στο κατά Σαμ Μέντες «Χειμωνιάτικο παραμύθι» που θα δούμε τον Αύγουστο στην Επίδαυρο. Μία παραγωγή που φέρνει στο αρχαίο θέατρο την επίλεκτη ομάδα Άγγλων και Αμερικανών ηθοποιών οι οποίοι δουλεύουν μαζί με τον Βρετανό σκηνοθέτη την ιδέα του Βridge Ρroject. Το φιλόδοξο εγχεiρημά του κατά το οποίο οι ηθοποιοί της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου συμπράττουν στο ανέβασμα ενός έργου που παρουσιάζεται στις δύο πρωτεύουσες, μοιράζοντας τη θεατρική σεζόν.
«Η ιδέα τού να έρχεσαι αντιμέτωπος με το παρελθόν σου, η απώλεια της παιδικής σου ηλικίας, οι απώλειες των παιδιών στοιχειώνουν το έργο. Και στη ζωή, αυτός είναι ο πιο μεγάλος μας φόβος. Τώρα πια ξέρω πώς είναι να βαστάς στην αγκαλιά σου ένα μωρό, το δικό σου παιδί. Κάνει μεγάλη διαφορά και μπορείς να σκηνοθετήσεις το “Χειμωνιάτικο παραμύθι” με διαφορετικό τρόπο» λέει ο σκηνοθέτης Σαμ Μέντες για το έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν οι Ρεβέκκα Χολ, Σάιμον Ράσελ Μπιλ, Ίθαν Χοκ, Σινέντ Κιούζακ. Το «Χειμωνιάτικο παραμύθι» πρώτα συμπλήρωσε τον κύκλο παραστάσεών του στην Ακαδημία Μουσικής του Μπρούκλιν και συνεχίζει έως τις 15 Αυγούστου στο Λονδίνο στο θέατρο «Οld Vic».

Στη διάρκεια των αναγνώσεων του έργου, οι ηθοποιοί ήταν επιφυλακτικοί. Ιδιαίτερα η ομάδα των Αμερικανών που ένιωθαν δέος για την εξοικείωση των Άγγλων με το σαιξπηρικό κείμενο. Ο Ίθαν Χοκ, ο Αυτόλυκος του έργου, είχε σχολιάσει τον ρόλο του λέγοντας «ανάθεμα κι αν ξέρω τι κάνω». Στη συνέχεια οι Άγγλοι εντυπωσιάστηκαν από τις ρεαλιστικές ερμηνείες των Αμερικανών, εκπαιδευμένοι στη μέθοδο του Άκτορς Στούντιο. Από όσα είδε, ο σκηνοθέτης κατέληξε στο ότι το Βridge Ρroject καταργεί τις διαφορές στο ερμηνευτικό ύφος κι επιτρέπει να ανθήσουν φιλίες.
«Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο έχανα που δεν έμπαινα στην ουσία ενός κλασικού έργου» λέει. «Ώσπου μπήκα στην αίθουσα ανάγνωσης μαζί τους. Εκείνο το διάστημα έφευγα από το σπίτι, πήγαινα τα παιδιά στο σχολείο και στη συνέχεια δούλευα με τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Υπάρχει κάτι καλύτερο;».
Ίσως η μόνη απάντηση να είναι η οικογενειακή του ζωή. Την οποία μοιράζεται στη Νέα Υόρκη με την Κέιτ Γουίνσλετ. «Μια φυσική δύναμη», όπως τη χαρακτηρίζει, «αφού μπορεί να κάνει κάτι χωρίς να το υπεραναλύει. Είναι ένα μεγάλο ταλέντο που το έχω δει σε λίγους. Βρίσκεται στην ίδια σειρά με θαυμάσιες Αγγλίδες ηθοποιούς όπως οι Τζούντι Ντεντς, Έλεν Μίρεν, Ζόε Γουοναμέικερ. Οι γυναίκες αυτές δεν είναι απλά σταρ της οθόνης, δεν είναι απλά όμορφες, είναι εκείνες που μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα».

( Του Βenedict Νightingale)The Winter's Tale William Shakespeare

'Υπόμνηση'

...καλοκαίρι, καιρός για συμβουλές, ποτέ μην τις ακούσετε, είναι σαν αυτούς που φωνάζουν 'Εκλογές' όλο το έτος κι όταν έρχονται τάχα βαριεστημένοι μας λένε 'Σας τα 'λεγα, ΕΓΩ!'. Αυτό το 'Εγώ' που ποτέ δεν μαραίνεται, εμείς όμως να σκύβουμε, όλο και πιο κάτω... ίσως για να δούμε το μισθό μας, που καμία σχέση δεν έχει με τα ράφια, εκεί που τοποθετήσαμε τα όνειρά μας. Ξέρετε τώρα, απλά καθημερινά, επώνυμα μακαρόνια, ιταλικά ρουχαλάκια, μια ηλεκτρονική εφημερίδα σε υψηλή ανάλυση, μετοχές προ δεκαετίας κ.α. Ασυνάρτητοι φίλοι, τρέχουν να κερδίσουν πριν πέσω... κι αν με προλάβετε... Ειδήσεις τον Αύγουστο, σαν το ολόγιομο φεγγάρι, και θα χουμε δύο αυτή τη φορά. Α! μετά την κρίση, η γρίπη! όσο σας άγγιξε η μία μ' άγγιξε κι εμένα η άλλη! Είχα έναν γνωστό που πανικόβλητος ακύρωσε τις διακοπές του, να μην συνωστίζεται, πανδημία λένε... Μία άλλη έγραφε ότι τα εμβόλια θα χρησιμοποιηθούν εις βάρος μας, για χειραγώγηση, για μείωση πληθυσμού και για πλουτισμό εταιρειών. Εγώ να συμφωνήσω και με τους δυο σας, μπορώ να φύγω τώρα... Καταναλωτές! Εμείς προιόντων κι άλλοι των ζωών μας... Μετράμε σαν ψηφία της στατιστικής τέχνης. Κι είναι άσχημα, ψάχνω τρόπο να ξεχωρίσω, να φωνάξω... μετά θυμάμαι την γρήγορη σύνδεσή μου κι ανησυχώ μήπως χάσω κάτι από δαύτη. Κι έτσι τρέχει η μέρα, κι ελπίζω για αύριο, για το σαββατοκύριακο, την άδεια, τις διακοπές, τα Χριστούγεννα δεν είναι μακριά, το ίδιο και το τέλος... ''και μόνο, καμιά φορά, με πιάνει το παράπονο και φοράω τη γραβάτα μου μ' έναν τέτοιο τρόπο, που να καταλάβουν, επιτέλους, ότι είμαι κρεμασμένος.''

('Υπόμνηση' - Τάσος Λειβαδίτης, από το 'Εγχειρίδιο Ευθανασίας', 1979)

ΝΑΙ!

-5

TIME SCHEDULE
19.00 DOORS OPEN
19.40-20.10 ALEC EMPIRE
20.30-21.45 JANE’S ADDICTION
22.15-00.15 NINE INCH NAILS

που να ‘ναι...
αυτή η παράξενη σκιά που κυνηγάνε...

-12 days!

paraxena

PARAXENA

Στην έκθεση “PARAXENA” ( “ΠΑΡΑΞΕΝΑ”) συγκεντρώνονται τρεις πρόσφατες σειρές φωτογραφικών έργων και βίντεο που δημιουργήθηκαν την περίοδο ανάμεσα στο 2005 και το 2009, τοποθετημένα δίπλα σ'ενα μικρό σύνολο γλυπτών που δημιουργήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '60. Τα “PARAXENA” ανοίγουν ένα διάλογο που διατρέχει τις τέσσερις δεκαετίες της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Σαμαρά, δημιουργώντας έτσι το ιστορικό πλαίσιο για τα σύγχρονα έργα του.

Κατά την είσοδό του στο περίπτερο, ο επισκέπτης θα έρχεται αντιμέτωπος με το είδωλο του εαυτού του έτσι όπως αυτό θα αντικατοπτρίζεται στην εγκατάσταση καθρεφτών που έχει τον τίτλο “Doorway” (1966-2007): ένα σενάριο που αποτελεί την αρχή μιας αφήγησης η οποία διατρέχει ολόκληρη την έκθεση “PAREXENA” η οποία διαπραγματεύεται την πράξη του να παρατηρείς αλλά και να σε παρατηρούν.

Ο Σαμαράς θα παρουσιάσει για πρώτη φορά φωτογραφικά έργα από τη σειρά “Nexus” παράλληλα με φωτογραφίες από την πρόσφατη σειρά “Chairs” και τα έργα σε βίντεο με τον τίτλο “iMovies”. Οι σειρές “Chairs” και “Nexus” προέρχονται από φωτογραφίες που τράβηξε ο καλλιτέχνης κατά τη διάρκεια περιηγήσεών του στη Νέα Υόρκη. Ιδωμένες μαζί οι φωτογραφίες αυτές, δημιουργούν ένα είδος “παραισθησιογόνου χωροταξίας”.

Τα φιλμ που αποτελούν το σύνολο “iMovies” μεταφέρουν αυτή την αίσθηση του “παράξενου” μέσα στον οικιακό χώρο του καλλιτέχνη, καταγράφοντας τη ρουτίνα και τις καθημερινές συνήθειες του Σαμαρά.

Τα πρόσφατα αυτά έργα θα εκτεθούν δίπλα στη βιντεοεγκατάσταση “Ecdysiast and Viewers” (2006) στην οποία ο Σαμαράς κινηματογράφησε τις αντιδράσεις εικοσιτεσσάρων φίλων και συναδέλφων του καλλιτεχνών ( ανάμεσά τους οι Chuck Close και Jasper Johns) ενώ βλέπουν μια αυτοπροσωπογραφία σε βίντεο στο οποίο ο Σαμαράς στέκεται γυμνός μπροστά στην κάμερα. Η άμεση απεικόνιση του καλλιτέχνη αντηχεί στην ομάδα γλυπτών με τον τίτλο “Jewels” από τα μέσα της δεκαετίας του '60: πρόκειται για εύθραστα γλυπτά από αλουμινόχαρτο και λίθους που απεικονίζουν τα τρία “άκρα” του σώματος του καλλιτέχνη: το κεφαλι, το φαλλό και τα πόδια, δημιουργώντας ένα είδος ατελούς αυτοπροσωπογραφίας.

Με την εγκατάσταση «PARAXENA» ο Λουκάς Σαμαράς εκπροσωπεί την Ελλάδα στη 53 Μπιενάλε της Βενετίας . Θέμα της Μπιενάλε "Making Worlds" - Δημιουργείστε κόσμους - και καλλιτεχνικός διευθυντής ο Ντάνιελ Μπέρνμπαουμ ο οποίος με τους συνεργάτες του επιχειρεί να ανοίξει τους ορίζοντες σε νέους κόσμους.
Ο ελληνικής καταγωγής Αμερικανός καλλιτέχνης Λουκάς Σαμαράς έχει συνδέσει το όνομά του με την πρωτοπορία της τέχνης, έχει επηρεάσει πολλούς καλλιτέχνες του 20ού αιώνα κι έχει ανοίξει δρόμους στην καλλιτεχνική έκφραση του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα.
Στην έκθεση «PARAXENA» (Μάθιου Χιγκς) επιλέγησαν έργα τα οποία συμπυκνώνουν την 50χρονη αδιάλειπτη παρουσία του καλλιτέχνη στη διεθνή εικαστική σκηνή.

ΛΟΥΚΑΣ ΣΑΜΑΡΑΣ

Ο Λουκάς Σαμαράς (γεν. 1936, Καστοριά) είναι ευρέως γνωστός ως δημιουργός ενός πολυποίκιλου έργου που περιλαμβάνει γλυπτική, ζωγραφική, σχέδιο, ταινίες και περιβάλλοντα. Σε πολλά από τα έργα του ερευνά το θέμα που συνιστά η εικόνα του εαυτού του. Έχει συνδυάσει με εφευρετικότητα υλικά όπως χάντρες, συρματόπλεγμα, πηλό, μέταλλο COR-TEN, ύφασμα, κηρομπογιά, μολύβι, πινέζες, γύψο και τέμπερα. Ανέπτυξε ή/και πειραματίστηκε με νέες τεχνικές και μέσα, όπως η φωτογραφία Polaroid, επηρεάζοντας πολλούς νέους καλλιτέχνες.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Σαμαράς συμμετείχε σε μια σειρά από χάπενινγκ μαζί με τους Allan Kaprow, Robert Whitman, Jim Dine και Claes Oldenburg, μεταξύ άλλων. Κατά την περίοδο αυτή δημιούργησε τα πρώτα αριθμημένα κουτιά-γλυπτά του, συγκεράζοντας στοιχεία γλυπτικής, αρχιτεκτονικής και ζωγραφικής. Ως το 1989 η σειρά αυτή περιελάμβανε 135 κουτιά.

Ο Λουκάς Σαμαράς έχει επίσης καταξιωθεί με το πρωτοποριακό έργο του πάνω στην φωτογραφία, μια σειρά από εικόνες που αναφέρονται ως “AutoPolaroids” και “Photo-Transformations”, για τις οποίες χρησιμοποίησε την καρέκλα της κουζίνας του αντί για τρίποδα. Άρχισε να φωτογραφίζει στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με μια Polaroid 360˙ μόνος στο στούντιό του και μετερχόμενος ένα μέσο που δεν ανήκε στην καθιερωμένη καλλιτεχνική παράδοση και τεχνική, κατόρθωσε να του προσδώσει απεριόριστη δημιουργική ελευθερία. Ο Σαμαράς επεξεργάστηκε και μετασχημάτισε τις φωτογραφίες του με διάφορες τεχνικές, μεταξύ των οποίων το άπλωμα μελανιού με το χέρι και η αλλοίωση της επιφάνειας της φωτογραφίας με το χέρι ή με στυλό ώστε να μετατοπιστούν οι χρωματικές στρώσεις κάτω από το διάφανο επίχρισμα από Mylar.

Μεταξύ του 1978 και του 1981 ο Σαμαράς σκηνοθέτησε τα Sittings, στα οποία κινηματογραφούσε άτομα που προσκαλούσε στο στούντιό του στην Δυτική 71η Οδό. Βετεράνος των χάπενινγκ, ο Σαμαράς δημιουργούσε μια καταστασιακή ατμόσφαιρα προειδοποιώντας τους συμμετέχοντες ότι θα χρειαστεί να γδυθούν στο στούντιο και να ποζάρουν γυμνοί για Polaroid 8x10 ή μεγάλου σχήματος ενώ ο ίδιος θα καθόταν δεξιά τους.

Είκοσιπέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση των Sittings, ο Σαμαράς έστρεψε ξανά τον φακό στον εαυτό του. Σε ηλικία 65 χρονών άρχισε να πειραματίζεται με την επεξεργασία φωτογραφίας και ταινίας σε υπολογιστή, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και την ζωή για να δημιουργήσει τροποποιημένες πραγματικότητες.

Το έργο του Ecdysiast and Viewers (2006) είναι μια διμερής εγκατάσταση, αποτελούμενη από ένα iMovie 5 ½ λεπτών που προβάλλεται σε συγχρονισμό με 24 ταινίες, όπου κινηματογραφούνται άτομα ενώ παρακολουθούν τον καλλιτέχνη να γδύνεται στο στούντιό του στην Δυτική 56η οδό και αντιδρούν στο θέαμα. Με την βοήθεια της νέας τεχνολογίας (iMovie Bump Distortion Filter) ο Σαμαράς πέτυχε ορισμένες πόζες που θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατες χωρίς αυτήν. Οι 24 συμμετέχοντες είναι θεατές και ταυτόχρονα συνδημιουργοί, και οι αντιδράσεις τους κυμαίνονται από την τεταμένη προσοχή ως το ξεκαρδισμένο γέλιο. Οι συμμετέχοντες από τον κόσμο της τέχνης περιελάμβαναν τους Douglas Baxter, Peter Boris, Chuck Close, Susan Dunne, Ken Fernandez, Arne Glimcher, Marc Glimcher, Tim Griffin, Jasper Johns, Κατερίνα Κοσκινά, Daniel Kunitz, Peter MacGill, Elizabeth Murray, Claes Oldenburg, Robert Pincus-Witten, Marla Prather, Andre Ribuoli, Bernice Rose, Ingrid Sischy, Philip Tsiaras, Coosje van Bruggen, Diane Vanderlip, Robert Whitman και David Wildenstein. Το Ecdysiast and Viewers βρίσκεται στην μόνιμη συλλογή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Στους προγενέστερους πειραματισμούς του με την κινηματογράφηση συγκαταλέγεται το Self, σε έγχρωμο φιλμ 16 mm, στο οποίο έπαιξε και σκηνοθέτησε σε συνεργασία με την συγγραφέα Kim Levin. Το Self παρουσιάστηκε το 1969 στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης και πρόσφατα προβλήθηκε ξανά στην αναδρομική έκθεση του Whitney Museum of American Art με τίτλο Unrepentant Ego: The Self-Portraits of Lucas Samaras (2003-2004).

Εκτός από την Unrepentant Ego έχουν γίνει άλλες επτά αναδρομικές εκθέσεις του Σαμαρά: η Λουκάς Σαμαράς, Αναδρομή (Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Α. Σούτσου, Αθήνα 2005), η Lucas Samaras–Self: 1961-1991 (Yokohama Museum of Art, Ιαπωνία 1991-92, η Lucas Samaras: Objects and Subjects 1969-1986 (Denver Art Museum και αργότερα σε πέντε άλλα μουσεία μεταξύ των οποίων το High Museum της Ατλάντα και το Museum of Fine Arts της Βοστώνης, 1988-89), μια ρετροσπεκτίβα των Polaroid των ετών 1969-1983 που εκτέθηκε σε μουσεία δώδεκα ευρωπαϊκών και αμερικάνικων πόλεων (1981-83), η πρώτη του Whitney Retrospective (1972-73) και η Lucas Samaras: Boxes (Museum of Contemporary Art, Σικάγο 1971).

Κάποιες από τις σημαντικότερες ομαδικές εκθέσεις στις οποίες συμμετείχε είναι οι Documenta 4 (1968), Documenta 5 (1972) και Documenta 6 (1977), Kassel, Δυτική Γερμανία και η 28η Μπιενάλε του The Corcoran Gallery of Art, Washington, D.C. (1963).

Το 1965 ο Λουκάς Σαμαράς άρχισε να συνεργάζεται με την γκαλερί PaceWildenstein όπου έχει κάνει 32 ατομικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται σε περισσότερα από 40 δημόσια ιδρύματα διεθνώς.

Άλλη μια μέρα - Άλλο ένα ψέμα

R.I.P.

(my childhood)

Θεσσαλονίκη 2009 π.Χ.

...να το αφήσω έτσι...

law won

(bansky/uk)
!

the deal?

17/06/2009 06:30

"έγινε η απώλεια συνήθειά μας"

"Γλείφω το οξύ απ' τις ρωγμές των χειλιών σου

και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο
τα χρόνια που περάσανε μ' αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο
πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια


Η απουσία σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω
νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω
κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή
έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή..."

Μουσική / Στίχοι : Διάφανα Κρίνα
(Παντελής Ροδοστόγλου, Θάνος Ανεστόπουλος)
δίσκος : Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Wipe Out! 1996 : Διάφανα Κρίνα

oh, no!

"You're Already Dead" (CRASS)

trans-europe ρε!

vote!

" ...don't let them change ya,

or even rearrange ya!
Oh, no! ! ! "

Airbus 330

Alfred E. Neuman

"The only advantage to living in the past is that the rents are much cheaper!"

εξώστης

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου ν' ακολουθούν σαν πουλιά τις γραμμές του τρένου να κοιτάνε στον ορίζοντα ένα τοπίο άβατο να σκέφτονται αν η αγάπη είναι πιο κρύα απ' το θάνατο Από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή τώρα αυτός είναι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη Γη περπατώντας σ' ένα επίπεδο προάστιο σημαδεύω τους ανθρώπους μ' ένα κομμένο λάστιχο Χιλιάδες εικόνες έρχονται σαν κύματα αλλεπάλληλα μου στέλνεις μηνύματα συνθήματα στους τοίχους στο κέντρο της πόλης όπου κοιτάξω η ζωή μου όλη μια μεγάλη απόδραση με τον Ήτα-Βήτα για μεγάλους κλέφτες σαν τον Κ. Βήτα στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω κι είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα Πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου υπάρχει άδικο έξω απ' τα όνειρά μου θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι της ψυχής σου κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία" κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε ... (1992, δίσκος 'Στέρεο Νόβα' Wipe Out!)

κάρα σκουπιδιάρικα φεύγουν οι χειμώνες