Musique(s) électronique(s) (2013)

The Ballad of Genesis and Lady Jaye (2011)

Laibach - Liberation Day (2016)

Negativland - Our Favorite Things (2007)

David Wills (aka "The Weatherman")

Negativland - No Other Possibility (1989)

The Movie!

The Reach of Resonance (2012)

Talking To Bugs Through Music? - The Reach Of Resonance - Kronos Quartet Music Documentary

“Have you ever heard Earth’s magnetic field as melody or listened to a plant as part of a musical ensemble? What would an urban riot sound like if transcribed for string quartet? Can a piece of music be defined by geographic rather than chronological length? Through its examination of the role of environment in the creation of music, and the deeper exploration of the environments created by these sounds, the film achieves its goal of finding meaning in music beyond mere aesthetic pleasure.”

Modulations (1998)

How Radio Isn't Done - A Documentary about Don Joyce (2017)

 

'On the air, it's all at once, one time only, and then it's gone forever' - Don Joyce

Negativland - Sonic Outlaws (1995)

to cut - to paste - to repeat [thank you Don]

culture jamming... As awareness of how the media environment we occupy affects and directs our inner life grows, some resist. The skillfully reworked billboard . . . directs the public viewer to a consideration of the original corporate strategy. The studio for the cultural jammer is the world at large.

Within days after the release of Negativland's clever parody of U2 and Casey Kasem, recording industry giant Island Records descended upon the band with a battery of lawyers intent on erasing the piece from the history of rock music. Craig Baldwin follows this and other intellectual property controversies across the contemporary arts scene. Playful and ironic, his cut-and-paste collage-essay surveys the prospects for an "electronic folk culture" in the midst of an increasingly commodified corporate media landscape.

Donald S. Joyce (February 9, 1944 – July 22, 2015) was an American musician who was a member of the experimental music group Negativland. He also hosted a weekly radio program called Over the Edge on the Berkeley, California, radio station KPFA, for more than 30 years.

Thirteen Lives (2022)

 

Where the Crawdads Sing (2022)

Στο βάλτο αδερφές μου στο βάλτο... Πετυχημένη αμερικανιά που προφανώς γράφτηκε και γυρίστηκε ταυτόχρονα για/με όλα τα σύγχρονα συμβάντα. Μια ματιά παρακάτω αποδεικνύει την κενότητα και το τίποτα. Κρατάμε τον βάλτο χωρίς κουνούπια, κροκόδειλους και εκείνον τον χαιτά των 80s που έτρεχε με κάτι τζετ σκι ανάμεσα στα καλάμια για να σώσει από το κακό δεσποινίδες σαν την πρωταγωνίστρια. Κακό αν το σκεφτείς, εύπεπτο αν συνοδεύσει καμιά πίτσα. Σχολιάστε άφοβα, όλα είναι ίδια, τρελίτσες και να περνά η ώρα.

Ordovician Dual Zero

Πριν δυο μέρες έπαιξαν ζωντανά στις Βρυξέλλες αυτά εδώ τα κομμάτια. Τώρα τα ακούω εγώ, παράλληλα με τις φωνές τις γαλλικές (που σημαίνει ότι δεν κάνανε την κλασική soundboard ηχογράφησα, εύγε!), τους καπνούς από τα μηχανήματα και κανά κρυφό τσιγάρο και νιώθω την ίδια χαρά από τα βιντεάκια του γκρουπ όταν ανακοινώνανε ότι έρχονται στην Ευρώπη. Τους έλειψε κι ήταν από τους λίγους που παρέμειναν απόλυτα ζωντανοί τα 2 τελευταία χρόνια... κι αυτό ακούγεται.

Tones, Drones and Arpeggios: The Magic of Minimalism (2018)

"Tones, Drones and Arpeggios" is a terrific one&two episode BBC Four documentary on American minimalism pioneers La Monte Young (October 14, 1935), Terry Riley (June 24, 1935), Steve Reich (October 3, 1936), and Philip Glass (January 31, 1937) who reimagined "classical" music and had a massive and continuing influence on punk, experimental, ambient, and electronic music.

4 άνθρωποι - μουσικοί - δημιουργοί - στοχαστές, γεννημένοι μέσα σε 18 μήνες στα μέσα της δεκαετίας του '30 που είναι μέχρι και σήμερα, το 2022, ενεργοί, παραγωγικοί, υπαρκτοί με κάθε έννοια. Εξαιρετικό.

Bullet Train (2002)

 

Μπήκα στο τρένο, το γρήγορο, το γιαπωνέζικο, γιατί τ' αγγλικά τα τρένα ωραία είναι για κανά Snatch αλλά θέλουμε τώρα περισσότερα έσοδα που η Αντζελίνα θυμήθηκε τα παλιά. Δεν βάζουμε και γνωστά κομμάτια όπως έκανε ο Ταραντίνος, μόνο διασκευές που παίζουν ανάμεσα στο γελοίο λούμπεν και το λούμπεν το καλό το παραδοσιακό.

Fall (2022)

 

Πήρα το κορίτσι, έβαλα τα κοντά μου και τα μπρα μου, τα σταράκια και πήρα το σέλφι στίκ μου, αχ ξέχασα το νερό... κι είπα ν' ανέβουμε στο ψηλότερο παλούκι της Αμέρικα Αμέρικα. Καλέ... 

μελωφοβία - Καινούργιοι Επιστάτες (2022)

Blackfish (2013)

Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Δεν είναι αυτά τα όντα έξυπνα σαν κι εμάς. Εμείς βγάζουμε τα λεφτά, εμείς αποφασίζουμε για αυτά και για εσάς. Μέσα από τα μάτια σας και τις οθόνες σας έρχεται το κέρδος μας. Εμείς εναντίον Εσας, άνισος αγώνας ακόμα και να τον σκέφτεστε. 

Αμέριμνη δυστυχία (A Sorrow Beyond Dreams) - Peter Handke [1972]

Σύντομο γράμμα για έναν μεγάλο αποχαιρετισμό -  Peter Handke (Αγρα, 1989)

"Η ύπαρξή μου όλη βουβή, έκθαμβη, αφουγκράζεται": στο παρελθόν οι άνθρωποι έτσι αντιμετώπιζαν τη φύση. 

Ποτέ δεν την πλησίασα αυθόρμητα, από δική μου πρωτοβουλία. Τώρα συνειδητοποιώ ότι αυτή μου η ντροπαλότητα, την οποία πάντα δικαιολογούσα επειδή πίστευα ότι κατά κάποιο τρόπο με προστάτευε απ' το να δέχομαι τα πάντα, δεν είναι παρά μια μορφή δειλίας, ιδιαίτερα όταν επηρεάζει και καθορίζει τη συναισθηματική μου ζωή.

Αμέριμνη δυστυχία (Wunschloses Unglueck) - Peter Handke (Νεφέλη, 1983)

Το κοινωνικό σύστημα υπό μορφήν κλίμακας: "Αυτοκράτωρ-βασιλεύς-αριστοκράτης/ αστός-γεωργός-υφαντής/ μαραγκός-ζητιάνος-νεκροθάφτης": ένα παιχνίδι που στο κάτω κάτω μόνο στις πολύτεκνες οικογένειες των γεωργών, μαραγκών και υφαντών ήταν δυνατό να παίζεται πιστά και ολοκληρωμένα.

Ο ρυθμός, ως λειτουργικό μέρος, έγινε θέμα ζωτικό. "Το κοινό συμφέρον προέχει του ιδιωτικού, η κοινή γνώμη προέχει της ιδιωτικής". Έτσι αισθανόσουν παντού σαν στο σπίτι σου, νοσταλγία δεν υπήρχε πια. 

Το να γεννηθείς γυναίκα κάτω απ' αυτές τις συνθήκες ήταν ευθύς εξαρχής η εις θάνατον καταδίκη. Θα μπορούσε όμως κανείς να το αποκαλέσει και: ουδεμία αγωνία δια το μέλλον. Στα πανηγύρια οι γύφτισσες διάβαζαν στα σοβαρά μόνο των αγοριών τη μοίρα απ' τις παλάμες τους. Για τις γυναίκες αυτό το μέλλον έτσι κι έτσι δεν ήταν παρά ένα ανέκδοτο. Καμία δυνατότητα - όλα προδιαγραμμένα: μικρά πειραγματάκιαα, κανένα χαχανισματάκι, η σύντομη αμηχανία, έπειτα για πρώτη φορά η ξένη φυσιογνωμία που με τ' αντίκρυσμά της άρχιζε κιόλα η πρώτη κατάρρευση, τα πρώτα παιδιά, λίγο παρακάθι ακόμη μετά απ' το συγύρισμα της κουζινας, ευθύς εξαρχής το "δε μας παρατάς κι εσύ, λέω γω", η συνήθεια να μη δίνει ούτε κι η ίδιαπια αφτί, οι μονόλογοι, έπειτα οι δυσκολίες με την ορθοστασία, οι κιρσοί, μετά μόνο το μουρμουρητό στον ύπνο, ο καρκίνος της μήτρας και τελικά ο θάνατος, έτσι για να εκπληρωθεί το μοιραίο. 

"Δεν ντρέπεσαι" ή "ντροπή σου" ήταν κιόλας για το μικρό παιδί και προπαντός για το νεαρό κορίτσι ο κανόνας, που μ' αυτόν καθοδηγούσαν διαρκώς οι άλλοι. Τώρα σημείωνε πως ο τρόπος ζωής των άλλων, έτσι καθώς απέκλειε κάθε δεύτερη δυνατότητα, εμφανιζόταν πια σαν παντοδύναμο περιεχόμενο ζωής. 

Πιστοποιητικά απορίας που χρειάζονταν, χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, για το γιο που στο μεταξύ σπούδαζε - αιτήσεις για επίδομα ασθενείας, για επίδομα τέκνων, για έκπτωση στους εκκλησιαστικούς φόρους, τα περισσότερα κατ' ευαρέσκειαν - αλλά ακόμη και εκείνα που τα δικαιούνταν κανείς εκ του νόμου έπρεπε να τα τεκμηριώσε με τέτοια ακρίβεια, ώστε εκείνο το "εγκρίνεται" που περίμενες το θεωρούσες απονομή χάρητος, και ευγνωμονούσες. 

Γνωστά πράγματα. Δεν αποδείχνουν τίποτα: κάθε αποδειχτική δύναμη τους είχε αφαιρεθεί με τον τρόπο σκέψης: πλεονέκτημα-μειονέκτημα, τη φοβερότερη απ' όλες τις αρχές της ζωής. "Ε, και τι να γίνει, όλα έχουν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά τους" και 'οπ, έγινε κιόλας το απαράδεκτο παραδεκτό - σαν μεινότημα, που δεν είναι παρά η αναγκαία ιδιότητα εκείνουν του πλεονεκτήματος. 

Η φαντασία πλάθετσι ακριβώς αυτή τη στιγμή και ξαφνικά παρατηρεί πως δεν έχει τίποτε πια να φανταστείς. Κάποτε θα γράψω για όλα αυτά με περισσότερη ακρίβεια.

Η ώρα της αληθινής αίσθησης (A Moment of True Feeling) - Peter Handke [1975]

Όταν σηκώθηκε όρθιος, αισθάνθηκε το μυαλό του να παγώνει σιγα σιγά. Από σήμερα λοιπόν, συλλογίστηκε, ζω μια διπλή ζωή. Όχι, ούτε καν ζωή: ούτε τη συνιθησμένη αλλά ούτε και καμιά καινούρια - γιατί έτσι κι αλλιώς, η συνηθισμένη θα είναι προσποιητή και ηκαινούρια θα πρέπει να ξοδευτεί μέσα στην προσποίηση της συνηθισμένης. Αισθάνομαι ότι δεν ανήκω πλέον εδώ, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι ανήκω κάπου αλλού. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα συνεχίσω να ζω όπως τώρα, αλλά ούτε να ζω όπως έζησαν ή ζουν άλλοι άνθρωποι.

Ούτε μια ελεύθερη στιγμή και όλα ρυθμισμένα στην εντέλεια, μέχρι που θα σβήσω τα μεσάνυχτα το φως του πορτατίφ. Τουλάχιστον για σήμερα, κάθε λεπτό ήταν προγραμματισμένο - καμιά επικίνδυνη ή άσκοπη κίνηση. Οι ηδονές ενός πλήρους προγράμματος! Και πράγματι αισθανόταν με ηδονική ευχαρίστηση την προστασία που του παρείχε αυτή η σκέψη. 

Κάπως κύλησε το χρόνος. Όταν έβλεπε ανθρώπους μεγαλύτερους απ' αυτόν, είχε την εντύπωση πως είχαν φάει τα ψωμιά τους. Δεν μπορούσε απλώς να καταλάβει γιατί δεν είχαν εξαφανιστεί. Ξεπερνούσε τα όρια της σκέψης του το γεγονός ότι είχαν επιβιώσει και ότι μάλιστα εξακολουθούσαν να είναι δραστήριοι. Θα υπήρχε ίσως κάποιο κόλπο στη μέση - η ρουτίνα και μόνο δεν αρκούσε σ' αυτή τη περίπτωση.

Κι εγώ χρειάζομαι μια "προκαθορισμένη σειρά", σκέφτηκε... - Όμως για μια προκαθορισμένη σειρά ήταν αναγκαίο κατ' αρχάς κάποιο σύστημα. - Όμως γι' αυτόν δεν υπήρχαν πλέον συστήματα. - Τότε γιατί χρειαζόταν μια προκαθορισμένη σειρά; - Για να μπορεί να καμουφλάρει την απουσία κάθε συστήματος. - Μου έρχεται στο μυαλό ό,τι δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω, σκέφτηκε.

Ποιμενικη Συμφωνια (La Symphonie Pastorale) - André Gide [1919]

"αυτός που είναι πιστός στα μικρά πράγματαα, θα είναι το ίδιο και στα μεγάλα" ...μα, όπως γίνεται τις πιο πολλές φορές, το φανταστικό παράπονο οδήγησε στη συγκεκριμένη κατηγορία: Αχ! πόσο όμορφη θα 'ταν η ζωή και πόσο υποφερτή η δυστυχία μας, αν αρκούμασταν μόνο στα πραγματικά κακά, χωρίς να δίνουμε σημασία στα φαντάσματα και στα τέρατα του μυαλού μας.

Ένιωθα έτσι σε ποιό σημείο δυο πλάσματα που τέλοσπάντως μοιράζονται τη ζωή τους, και που αγαπιούνται, μπορούν να μείνουν (ή να γίνουν) το ένα για το άλλο ανινιγματικά και κλειστά. Τα λόγια, σ' αυτή την περίπτωση, είτε αυτά που εμείς απευθύνουμε στον άλλον, είτε αυτά που ο άλλος μας απευθύνει, ηχούν θλιβερά σαν δοκιμαστικές βολίδες για να μας πληροφορήσουν για την αντοχή αυτού του τείχους που μας χωρίζει και που κινδυνεύει να γίνεται όλο και πιο στέρεο.

Βέβαια, σκεφτόμουν (το θυμάμαι), εκείνει δείχνει πιο φιλόστοργη σήμερα, απ' τα μεγαλύτερα αδέλφια της. Μα το καθένα τους, σ' αυτή την ηλικία, δε με είχε ξεγελάσει στην αρχή; Ακόμα κι ο μεγάλος μου, τόσο απόμακρος σήμερα, τόσο επιφυλαχτικός... Θαρρείς πως είναι τρυφερά, μα είναι γαλίφικα και χαδιάρικα. 

The Intouchables (2011) / Atonement (2007) / The Sea Inside (2004)

The Intouchables (2011)

Atonement (2007)

The Sea Inside (2004)

Until The End Of The World (1991)

Μπερδεμένο τίποτα, απίθανοι ήχοι - τραγούδια, φαντασία στη γη και σκηνοθεσία στο διάστημα. Από 'κει μέχρι το κάποτε του μέλλοντος που θυμηθήκαμε.

Rise (2022)

Τέλεια στιγμή (λόγω Ευρωπαϊκών αγώνων) αλλά έτσι κι αλλιώς μια εξωραϊσμένη οπτική της Disney για την Ελληνική κοινωνία των τριων προηγούμενων δεκαετιών, δεν είμαστε ακριβώς έτσι, έτσι δεν είναι;

RLW (Ralf Wehowsky)

RLW – When Freezing Air Stings Like Ice I Shall Breathe Again (1995) κάνεις ένα έτσι... κι αμέσως πετάγονται κάτι αγνώριμοι και μετά σκέφτεσαι... κάτσε κι εκείνο με τα δεκατέσσερα χρόνια τότε; RLW – 14 Recordings From 1980-1993 ναι αυτό!

Autopoieses – La Vie À Noir (Mille Plateaux, 1999) / Live A Noir (Ritornell, 2000)

Ξάπλωσε. Έχεις πενήντα λεπτά. Έχεις μια ζωή. Δεν φτάνει ο χρόνος. Υπάρχουν τόσα κι εσύ χάνεσαι. Κι εκείνο, κι αυτό, και τ' άλλο, το δήθεν, το ψαγμένο, το δεινοσαυράκι, το τυχαίο, το γνωστό... σταμάτα! Εδώ μέσα έχει ότι χρειάζεσαι. Κι είναι σαράντα πέντε τα άτιμα! Έχει δείγματα από βροχή και τζαζ, από ορχήστρες του δρόμου, και μπαλαλάικες ηλεκτροακουστικές, από φόρμουλες αγνώριστες και ρυθμούς αλλόκοτους, είναι όλο ένα συνονθύλευμα αναμνήσεων που δεν ανακαλείς την κατασκευή τους κι ούτε χρειάζεσαι ψυχανάλυση για να απολαύσεις. Από πότε πρέπει να δίνεις εξηγήσεις για το τι ταΐζεις τα αυτιά σου σε αυτή τη μαύρη ζωή; (Για τους αχόρταγους που θέλουν να ζήσουν στο μαύρο κι ακόμα παραπέρα, υπάρχει και μια ζωντανά καταγεγραμμένη αυτό-ποίηση από τον Οκτώβρη του ίδιου έτους με μόνο έντεκα αποσπάσματα ηχητικών ονειρώξεων, καλά είναι κι έτσι).

Όλο το Φως που δεν Μπορούμε να Δούμε - Άντονυ Ντορ

 All the Light We Cannot See - Anthony Doerr (2014)

...της μοιάζει σχεδόν με παιδί, μοναστικός στην ολιγάρκεια των αναγκών του και απολύτως ανεξάρτητος από οποιαδήποτε εγκόσμια υποχρέωση. 

...εκείνη τη στιγμή σκέφτεται πόσο καταπληκτικά μάταιο είναι να χτίζεις πολυτελή κτίρια, να γράφεις μουσική, να τραγουδάς τραγούδια, να τυπώνεις τεράστια βιβλία γεμάτα πολύχρωμα πουλιά μπροστά στη σεισμική, σαρωτική αδιαφορία του κόσμου - τι φιλοδοξίες που έχουν οι άνθρωποι! Γιατί να μπεις στον κόπο να γράψεις μουσική αφού η σιωπή και ο αέρας είναι μεγαλύτερα; Γιατί να ανάψεις λάμπες αφού αναπόφευκτα θα τις σβήσει το σκοτάδι; Όπερες! Πόλεις στο φεγγάρι! Είναι γελοίο. Το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να ξαπλώσουν στα πεζοδρόμια και να περιμένουν τα παιδιά που γυρίζουν την πόλη σέρνοντας τα έλκυθρα με τα στοιβαγμένα πτώματα. 

- Ξυπνάω και ζω τη ζωή μου. Κι εσύ το ίδιο να κάνεις. - Όχι, πολλά χρόνια τώρα. Αλλά σήμερα, σήμερα ίσως.

...σε όλη του τη ζωή οι δάσκαλοι στη σχολή, στο ραδιόφωνο, οι αρχηγοί του μιλούσαν για το μέλλον. Αλλά τι μέλλον του μένει; Ο δρόμος μπροστά του είναι άδηλος και οι γραμμές των σκέψεών του στρέφονται όλες προς τα μέσα...

Pachinko (2022)

Πουλιέται για Γιαπωνέζικο αλλά είναι Κορεάτικο, όπως ήταν τα Τούρκικα κι όπως ήταν τα ΛατινοΑμερικάνικα με 'κείνες τις Λόλες και τις Παρθένες και τις Ανάπηρες και τις Μαυροφορεμένες. Εδώ ακουλουθούμε το μοσχοπουλημένο βιβλίο από τις λίστες των Νιού Γιόρκ Τάιμς και το δαγκωμένο ασημένιο μήλο που τόσο παλεύει να γίνει χρυσό ρολόι στους σημερινούς σπασμένους καρπούς των χρηστών-τηλεθατών-πελατών-προϊόντων. Δεν είναι τόσο κακό. Είναι μέτριο.

Shoplifters (2018)

Σημείωση: όποιος την φτάσει μέχρι το τέλος ας στείλει ένα μήνυμα... τι γίνεται; Καλή η ταινία αλλά πήρε 2 βράδια, 1 χειροποίητη πίτσα, 1 κουβά ποπ-κορν και 1 χωριάτικη ομελέτα με πατάτες για να φτάσει στους μπάτσους! Φυστίκια με αλάτι αποφεύχθηκαν .

αυτά τα καλύτερα του υπόλοιπου είκοσι δύο

6°30’33​.​372”N 3°22’0​.​66”E - Emeka Ogboh (07/2022)

Ναι! Ναι!!! ΝΑΙ!!!
Καλοκαιριάτικα και σκάει όχι ο τζίτζικας αλλά ο Emeka Ogboh μ' ένα κάρο ήχους απ' τη Δυτική Αφρική. Δεν είναι απλά ηχογραφήσεις περιβάλλοντος (κυρίως αστικού) και οι ηλεκτρονικοί ήχοι που κάνουν αυτό το δίσκο μαγευτικό. Δεν είσαι εσύ υποχρεωμένος ν' ακολουθήσεις στις συντεταγμένες του τίτλου για να βρεθείς στο δρόμο Ojuelegba στο Lagos της Νιγηρίας. Ξεκάθαρα επίσης δεν μπορείς να ξες τι το μυσταγωγικό είχε αυτό το σημείο στα αρχαία χρόνια. Αρκεί να μάθεις ότι εκεί ο κατασκευασμένος θεός Eshu των Yoryba της Νιγηρίας ήταν ένα προστατευτικό και καλοπροαίρετο πνεύμα που υπηρετούσε (κι υπηρετεί ακόμα) έναν ανώτερο θεό ως αγγελιοφόρος μεταξύ ουρανού και γης. 

Ο δημιουργός ανακάτεψε (σχεδόν ενορχήστρωσε) μαεστρικά συνεντεύξεις με οδηγούς και περαστικούς, μαζί και τους ήχους των λεωφορείων και της κίνησης στον πολυσύχναστο όλο το 24ώρο δρόμο. Σχεδόν αντιλαμβάνεσαι τις μυρωδιές από τις υπαίθριες αγορές των τοπικών εδεσμάτων κι αρχίζεις να ολισθαίνεις στο παρελθόν απ' τις ιστορίες και τις παραδόσεις των Νιγηριανών. Οι ηχογραφήσεις του κεντρικού αυτού δρόμου και οι φωνές των περίοικων δένουν τόσο μαγικά που δύσκολα θα σταματήσει ο ακροατής να πάλλεται με τους ηλεκτρονικούς ήχους που τις εμπλουτίζουν. Δονήσεις και χτύποι σε διαφορετικές ταχύτητες, ένας τοίχος θορύβου από κορναρίσματα και φωνές και η ελπίδα στο τελευταίο κομμάτι ότι αυτή η αναρχία θα οδηγήσει σ' ένα μέλλον ελευθερίας και δημιουργίας για το μακρινό Lagos.

Κυκλοφορεί σε διπλό βινύλιο και ψηφιακά από την Danfotronics, νεοσύστατη δισκογραφική εταιρεία του 45άχρονου Emeka Ogboh με έδρα το Βερολίνο.

Beanna - mejiwahn (07/2022)

Καλοκαιρινοί ρυθμοί, θάλασσα ήχων, παραποιημένων αντρικών φωνών και γυναικείων φωνητικών, εύπεπτες ηχογραφήσεις στα μέρη του Oakland, Livingston, Minneapolis και Carpinteria ανάμεσα στα χρόνια 2019 με 2022.

Hellfire - black midi (07/2022)

Έχουμε ανάγκη τους σούπερ-ήρωες μας, έτσι δεν είναι; Προσπαθώ να καταλάβω το hype. Δεν μπορώ.

God's Country - Chat Pile (07/2022)

Τις θες τις φωνές σου, έτσι; Ίσως ναι, ίσως όχι, ίσως απλά ίσως... Κάτι με κιθάρες έστω, απ' την Oklahoma.

Mummy And Daddy - Whitehouse (07/2022)

Και τα παιδιά και οι παππούδες κι οι γιαγιάδες κι όλη η ελληνορθόδοξη οικογένεια. Πάνε είκοσι χρόνια κιόλας...

Reset - Panda Bear & Sonic Boom (08/2022)

Κάτοικοι Πορτογαλίας, πολύ παρελθόν, ιδέες από παλιές - πολύ παλιές - δεκαετίες ποπ, όμως γιατί δεν αφήσαν τους εαυτούς τους ελεύθερους; Με τόσα cleared (προφανώς) samples που ο καθένας ονειρεύεται να 'χει στα χέρια του να δουλέψει... Εννιά τραγουδάκια που θα μπορούσαν... αλλά δεν μπόρεσαν.

 

Broken Gargoyles - Diamanda Galás (08/2022)

Οι δίσκοι (κασέτες, σιντί, κατεβάσματα κτλ) κρίνονται από την ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Αν μπορούν να σταθούν μόνο τους, αν μπορούν να σε κερδίσουν, αν έχουν νόημα ύπαρξης κι αξίζουν τον πολύτιμο χρόνο σου και μόνο αν σε τραβήξουν από κάθε είδους οθόνη και σε σώσουν απ' την κόλασή σου.

Rebootleg vol​.​1&2 - Acid Mothers Temple & The Melting Paraiso U.F.O. (09/2022)

Ή νιώθεις την ανάγκη για να μείνεις σύγχρονος μαζί τους ή αλλιώς πήγαινε για σουβλάκια, βρακιά και κάλτσες σε κάποια φθινοπωρινή εμποροπανήγυρη.

Melophobia | Μελωφοβία - Plain Sounds From The Archives | Empirical_One [2022]

Q​:​Ω

αυτά τα καλύτερα του είκοσι δύο

MYTH0L0GY - RSS B0Y 1 (06/2022)

Συνήθως έτσι ακούγεται όταν φτιάχνεις μουσική για τον εαυτό σου. Απολαυστική, δροσιστική η αίσθηση ότι έφτιαξες κάτι κι ελάχιστοι θα το ακούσουν και δεν νοιάζεσαι καθόλου. Χωρίς συντεταγμένες και tags.

Ocean - Symphony for Electric Violin and other instruments in 10+ parts - Valentina Goncharova

Αν υπάρχει χρόνος για ένα μόνο δίσκο να είναι γι' αυτόν. Μετά θα τα καταφέρω να βρω χρόνο για άλλους δύο δίσκους κι αυτά μόνο κατά το πρωινό της Δευτέρας που ήταν αφιερωμένο στην Ουκρανή βιολίστρια (γεννημένη το 1953) που μετακόμισε στα 16 της στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας.

Recordings 1987​-​1991, Vol. 1 & Vol. 2 - Valentina Goncharova

VS - Mark Stewart (04/2022)

Ναι!!! Ο Mark καλέ!!! Αυτός!!! Και οι παρέες του!!! Ενάντια στα πάντα και στο τίποτα! Εύγε! 

Τον Αύγουστο έβγαλε κι ένα κομμάτι... θυμωμένο... Storm Crow κι ένα ακόμα The Last Enemy - Black Mix και είναι κατά 'δω πέρα.

Kofū II / 古風 II - Meitei / 冥丁 (12/2021)

Δεν μπορεί, κάποιες φορές πετυχαίνει! Τυχαίοι ήχοι στην σωστότερη σειρά!

 

Vol. 2 - Acid Mothers Reynols (01/2022)

Γιατί κάπου δεν πρόλαβα το '1' κι ήθελα ένα σπρώξιμο. Έτσι κι αλλιώς τα ίδια sessions του 2017 είναι, η ίδια όμορφη αυτοσχεδιαστική μουσική, τα ίδια τραγούδια (;), η ίδια τελειότητα της τυχαίας επικοινωνίας. (1)

Bennu - Sam Shalabi (03/2022)

Χωρίς κακό δίσκο δυο δεκαετίες ο άτιμος...

My lord Music​.​.​. - Keiji Haino (03/2022)

Όλος ο τίτλος: My Lord Music, I Most Humbly Beg Your Indulgence In The Hope That You Will Do Me The Honour Of Permitting This Seed Called Keiji Haino To Be Planted Within You.

Μαζί με το παραπάνω, τόσο στη στιγμή κυκλοφορίας όσο και στο σχόλιο...

Collection Particulière - Omertà (06/2022)

Ερχόμαστε από τη Γαλλία με ήχο και εξώφυλλο που δεν είναι τίποτα καινούργιο αλλά θα σας αρέσει!

everything perfect is already here - claire rousay (04/2022) 

2 απλωμένες, τόσο - όσο, συνθέσεις / πολύ συναίσθημα, μικρές λεπτομέρειες να σε κρατάνε εκεί, όσο η Claire Rousay αφηγείται την ατμόσφαιρα του τώρα που σε κρατάει και σε κουνάει ανάμεσα στον αέρα από τα δέντρα και τους ήχους μέσα σε απομονωμένα δωμάτια μεγάλων πόλεων. 

Sonancy - Loop (03/2022)

Ναι εκείνοι οι Loop απ΄το 1987 που έβγαλαν δίσκο τρεις δεκαετίες μετά. Μια χαρά είναι.

Cruda - Siete Catorce (04/2022)

Άλλος κόσμος, μπορεί κι από το Μεξικό, μπορεί κι από ένα άλλο χορευτικότερο σύμπαν.

International Treasure - The Utopia Strong (06.1011)

Ένας δρόμος παρακάτω, συνχρονισμένη ευαισθησία με χαμηλούς κτύπους. Τόσο πολλά καλά κομμάτια σ' ένα δίσκο από την Αγγλία, καλώς επιστρέψατε.

Phase Corrected - Shit and Shine (03/2022)

Ναι, αυτοί οι Shit and Shine, για κιθαριστικές παραμορφώσεις κι υψηλότατες εντάσεις.

Antiphony of the Trees - Laura Cannell (03/2022)

Συνομιλία με τη φύση, ήχοι που βγαίνουν απ' τα σώψυχα μας και ζητάνε ένα μικρό καύσωνα να 'ρθει και να βάλει τη φωτιά για την απόλαυση και πάλι της μουσικής. Η αγγλίδα πειραματίστρια αλλά και κοντά στις κλασικές συνθέσεις Laura Cannell αποκρίνεται στην πραγματικότητα και φτιάχνει μια σωσίβια λέμβο για το ταξίδι παραπέρα. 11 κομμάτια ηχογραφημένα στην κουζίνα της και η κατά κύριο λόγο βιολίστρια μας φέρνει κοντά στον πρώτο της δίσκο του 1997 με τίτλο Tom's Kitchen. 

Armed To The Teeth L​.​M​.​O​.​M​.​M. - Kill Alters (02/2022)

Η μουσική υπόκρουση (ή αλλιώς το ηχητικό κολάζ) του επόμενου αυτοκινητιστικού σας ταξιδιού.

Only Love From Now On - Carmen Villain (02/2022)

Ησυχία, χώρος για κλασικά όργανα κι ηχογραφήσεις της καθημερινότητας από την Carmen Villain, κάπου ανάμεσα από τη Νορβηγία και το Μεξικό.

The Origin of Acid Mothers Temple - Acid Mother’s Temple & The Melting Paraiso U.F.O. (05/2022)

Δεν σχολιάζουμε εδώ πέρα. Ξανά και Ξανά! Πάρτε και τις ρίζες... σχεδόν!

Isoviha - Vladislav Delay (07/2022)

Από τότε που ηχογράφησε τα πάντα, ταξίδι στο χρόνο.

Autodreamographical Tales - Terry Riley & Bang on a Can All-Stars (03/2022)

Εκπληκτικό μουσικό, σχεδόν μελωδικό παραμύθι. Ευτυχία!

Keyboard Studies - Terry Riley / John Tilbury (05/2022)

Γεννημένοι και οι δύο το '36, η ιστορία γράφει: "Archive recordings made in Hamburg in the late 1970's or early 80's - full details forgotten."

Organum for Stefano - Terry Riley (04/2022)

Τι ωραίος άνθρωπος και μουσικός. Δημιουργικότατος, πηγή έμπνευσης και συνέχειας στη ζωή, όπως και ο...

Steve Reich, Ensemble Intercontemporain, George Jackson - Reich/Richter (06/2022)

Mr Mixondo - DJ Travella (04/2022)

Από την Τανζανία στα 19 του χρόνια... καθόλου αστείο!

Midnight Rocker & Midnight Scorchers - Horace Andy & Adrian Sherwood (04&09/2022)

Κάτι για ν' ακούς και να χαμογελάς. Αδιανόητα φρέσκο. On-U Sound.

 

Free My Infinity Desire - Acid Mothers Temple & Infinity Rising Zero (05/2022)

Καινούργιο μέλος; Τέλεια! Καινούργιο όνομα! Καινούργια τηλεκατεύθυνση της Ροζ Λεμονάδας!!! 10/10 αν καταλαβαίνεις, αν όχι 11/9.

melophobia - Plain Sounds From The Archives | Empirical_One

Reconstructed Memories 1 & 2

Tenet (2020)

-πως να δεις άλλη μια καταχώριση από τη λίστα με τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών; -μην τη δεις

Light of My Life (2019)

άνθρωποι - μια υπερεκτιμημένη μορφή όρθιας ζωής γεμάτη ανυπαρξία συναισθημάτων, λογικής και σκέψης

In the Aisles (2018)

οι ήχοι από το κενό της εργασίας, η απώλεια αληθινού φωτός, η έλξη χωρίς τίποτα περιττό, η ανυπαρξία εκμετάλλευσης μιας αυτοκτονίας, η τέφρα στο χώμα, το φαγητό απ' τα σκουπίδια, τα δυνατότερα συναισθήματα έρχονται με τους ήχους της καθημερινότητας

The Brand New Testament (2015)

θα παίξω... βάλε έναν γορίλα, την κόρη του θεού - αδερφή του γιου του θεού, μια μεγαλούτσικη καλοφτιαγμένη με λεφτά μαζί με τον γορίλα, ένα αγοράκι που αποφασίζει να ντύνεται σαν κοριτσάκι, ένα δολοφόνο που δεν δολοφονεί, μια γυναίκα με πλαστικό χέρι και τον πατέρα θεό με ξεκούμπωτη ρόμπα...

Arctic (2018)

παγωμένο κενό - σκηνοθετική ολοκλήρωση

Copyright Criminals (2009)

τι εστί δικαιώματα; η μουσική που παίζεις από ένα σαξόφωνο που κάποιος σκέφτηκε και κατασκεύασε είναι διαφορετική απ' τη μουσική που παίζεις από ένα δίσκο που κάποιος σκέφτηκε και κατασκεύασε;

MELOPHOBIA: ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΑ Rehearsed Of Youth

The Leisure Seeker (2017)

 ένα τέλος... όπως ξεκίνησε και συνέχισε.

The Velvet Underground (2021)

Kraftwerk : Pop Art - BBC (2013)

Synth Britannia (2009)

The Sound of Belgium (2012)

 

I Dream of Wires (2014)

 

Krautrock: The Rebirth of Germany - BBC (2009)

ανιδιοτέλος

"Μπορείς πιο εύκολα να δεθείς με το παλιό σου ποδήλατο παρά με εκείνα τα δίποδα που μιλάνε χωρίς να τα ρωτήσεις; Αισθάνεσαι καλύτερα να φαντάζεσαι το παρόν μέσα από ένα βάζο γεμάτο αγγουράκια τουρσί απ' ότι σου προβάλλουν τα όργανα στις κόγχες του προσώπου σου;
Νομίζεις ότι μόνο δίνεις, ότι αυτός είναι ο σκοπός σου, ότι σε χειροκροτούν κι ότι αυτό παρακάτω είναι ο ματαιόδοξος ζωντανός σωρός σου;
Ξέρεις να υπαγορεύεις. Αυτοδιδάχτηκες."

[Selflessness, Oil on Canvas by Esam Jlilati]

Network (1976)

 

ατροφικό

ένας μικρός μαχαραγιάς

- συντροφικό είδος σε αφθονία -

άπλωσε το μελάνι για να ζωγραφίσει τη διαθήκη μου

Επ! του/της λέω, ακόμα εδώ είμαι!

Έχει καιρό που δεν σε βλέπω, αποκρίνεται και κάνει μια ανάληψη.

σιωπή μεταξύ οικογενειακών αναζητήσεων κι αρπαγής χρηματικών Συναισθημάτων

μερικές φορές - οι άνθρωποι - φοράνε τις ζωές Άλλων ανθρώπων

κι εκεί πάνω, τσουπ ζωγραφίζουν μία άμπελο ψηλά απ' το κεφάλι τους

κι έρχονται άλλοι - προσκεκλημένοι από μακριά - κι επευφημούν

τους λένε "έχετε τον παράδεισο σας εκεί" κι αμέσως κοινοποιούν ένα τραγούδι - παραδοσιακό -

για να δείξουν ότι κι η δικιά τους ζωή είναι καλή σαν των άλλων.

 

Συμπέρασμα: οι άνθρωποι μαθαίνουν να χρησιμοποιούν το "Σ' ευχαριστώ"

έτσι ώστε να καταλαβαίνεις ότι σε ειρωνεύονται και να αισθανθείς άσχημα.

για το "Σ' αγαπώ" ούτε σκέψη, ούτε λέξη κι ούτε καν ένα ζωγραφιστό τσαμπί σταφύλια,

εκεί στα μάτια των παιδιών που ακόμα χαμογελούσαν όταν ήταν ανήμπορα τα - λοιπά / αιωνίως συνταξιοδοτημένα - οικογενειακά ανθρωπάκια 

Pump Up the Volume (1990)

 hello dad, I'm in top of the world / mountain / jail!

Eat your cereal with a fork and do your homework in the dark.