33

nin

ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

Δύο ονόματα-θρύλοι στην ιστορία της rock μουσικής εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα!

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και ένα από τα πιο σημαντικά (αν όχι το σημαντικότερο) γκρουπ της industrial-rock σκηνής εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Οι Nine Inch Nails, ή αλλιώς ο περιβόητος Trent Renzor (σύνθεση, στίχοι, παραγωγή), με πάνω από 30.000.000 πωλήσεις δίσκων σε όλο τον κόσμο, πολλά radio hits και δύο υποψηφιότητες για βραβείο Grammy, κατάφεραν να μελωποιήσουν το θόρυβο, να ενώσουν τις κιθάρες με τον ηλεκτρονικό ήχο και να στιγματίσουν της δεκαετία του '90 (και τις μετέπειτα γενιές μουσικών) διαδίδοντας την industrial-rock αισθητική στο ευρύ κοινό.

Τη μεγάλη αυτή βραδιά του καλοκαιριού έρχεται να συμπληρώσει ένα ακόμη απωθημένο του ελληνικού κοινού. To ιστορικό συγκρότημα των Jane's Addiction κάνει την παρθενική του εμφάνιση στην Ελλάδα και το παζλ συμπληρώνεται με εκρηκτικές δόσεις από punk, metal και gothic rock.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει...
Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν μετά την περιστροφή του οβελία...

100

Κυριακή των Βαΐων

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ' τ' άστρα σου

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου
πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους
την ανάσα απ' το γέλιο σου, τους τριγμούς απ' τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου

Τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου
ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια
Ξεψυχάω ανήμπορος μακριά απ' τα χάδια σου
στη ζωή μου πια δύουνε πεθαμένα φεγγάρια

Κυριακή των Βαΐων ανοιξιάτικο βράδυ
σου στέλνω για τη γιορτή σου καρτ ποστάλ απ' τον Άδη
σου στέλνω για τη γιορτή σου καρτ ποστάλ απ' τον Άδη
Κυριακή των Βαΐων ανοιξιάτικο βράδυ...

(Διάφανα Κρίνα / 1998)

H Παγκόσμια Κοινωνικό-Οικονομική Ισότητα

πείνα / φέτος, πέρσι για πάντα

... κι εσείς πεινάτε ?

...καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα...

Alfred E. Neuman

"What Goes up must come down...except,
it seems these days,the cost of living!"

Alfred E. Neuman

“Many people hear voices when no-one is there.
Some of them are called mad and are shut up on rooms
where they stare at the walls all day.
Others are called writers
and they do pretty much the same thing.”

Alfred E. Neuman

"How come we choose from just two people for President,
and fifty for Miss America?"

Alfred E. Neuman

"Who says nothing is impossible? Some people do it every day!"

...μοναξιά,

όμορφες στιγμές, 'της στιγμής',
άσχημα όλα σαν κλείσεις τα μάτια.

NAIIIII!!!!!!!!!!!!!!!IIIIIIIIIIII!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...

20 - 07 - 2009

Nine Inch Nails
+
Jane's Addiction
στο Θέατρο Βράχων!

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν' ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ' έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να 'ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ' τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε...».
Θ' απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ' αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ' απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι 'ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε...»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα 'ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψη
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός εις τους κύκλους μας, κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα 'ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα' ναι όλοι οι φίλοι μου - κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι
και μια Καίτη, θαρρώντας πως την ξέχασα γι' άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα - και νεκρό θα με βρίσει...

(Κώστας Ουράνης)

Ο μικροαστός είμαι ΕΓΩ!

Αυτό το φαινόμενο της πεταλούδας, δεν μπορεί είναι Ελληνικής επινόησης, Κινέζοι φταίνε για τους αθλητές μας, Αμερικάνοι φταίνε για τις εθνικές μας μειοδοσίες, Γάλλοι φταίνε που μας πήραν τις όμορφες, Ρώσοι φταίνε που ακριβαίνουν τα αγαθά.

Εκείνη η πεταλούδα φταίει που κούνησε τα φτερά της στο Hyde Park του Λονδίνου κι εχθές στο χωριό μου έβρεξε τρεισήμισι χιλιοστά περισσότερο από τον μέσο όρο της δεκαετίας. Άσε για το θερμότερο καλοκαίρι του αιώνα που έρχεται και την μεγαλύτερη ξηρασία της χιλιετίας που διανύουμε. Πόσο μεγάλη είναι ρε αδερφέ αυτή η πεταλούδα?…

Μήπως φταίει ο μικροαστισμός μας, αυτό το πράμα που μας το τραγουδούσε από το 1970 ο John Lennon : “As soon as you born they make you feel small, by giving you no time instead of it all”, αυτό μας κάνουν, να αισθάνεσαι μικρός, να μην ανοίγεις τα φτερά σου, δεν μπορείς να φτάσεις παραπέρα από την μετριότητα των διπλανών σου. Σχολείο, φροντιστήρια, μαθήματα, κηρύγματα, για να αγγίξεις τα τριάντα κι ελεύθερος και μόνος και να πληρώνεις σεμινάρια Δημιουργικής Σκέψης. Αυτής που σου σκότωναν τόσα χρόνια τώρα. “Till the pain is so big you feel nothing at all”, κι ο πόνος είναι η ζωή σου, δεν το παραδέχεσαι, δεν είσαι εσύ αυτός που αιμορραγεί, “A working class hero is something to be”, αυτό είσαι ένας μικροαστός, ο ήρωας του μικρόκοσμού σου. Τι κι αν είσαι μέσα στην γυάλα και χτυπάς τα τοιχώματα ξανά και ξανά και ξανά, είσαι κομμάτι του συνόλου, στειρωμένο για να μην δημιουργεί, δανεισμένο για να μην τολμά, με καριέρα για να μην κοιτά μακριά. “They hurt you at home and they hit you at school”, δεν μιλάς, ούτε να ψιθυρίσεις δεν τολμάς, ο γείτονας χτυπάει την γυναίκα του, ο θείος βιάζει τα ανίψια του, ο απέναντι κλέβει στο σούπερ μάρκετ, δεν μιλάς, αποστρέφεις το βλέμμα σου και την σκέψη σου. Δεν θα σου συμβεί εσένα, ποτέ! Δεν έχεις ανάγκη συλλόγους να σε υπερασπιστούν, εσύ ψηφίζεις κυβέρνηση χρόνια τώρα! “They hate you if you are clever and they despise the fool, till you are so fucking crazy you can follow the rules” είναι εύκολο, όλοι κατηγοριοποιούμαστε, ίδια ποικιλία, ίδιο ράφι, ίδια τηλεοπτικά προγράμματα, ίδια γραμματοσειρά, ίδια ηλιθιότητα, , ίδια προσευχή, ίδιοι φόβοι, ίδια σκατά. Έγινες πια αυτό που σχεδίαζαν κι οι γονείς σου ονειρευόντουσαν : “A working class hero is something to be”, μόνο που δεν έχεις σημασία για κανέναν, ζεις ή είσαι νεκρός, απλά προσπάθησε να πουλάς το προϊόν και προς οποιονδήποτε Θεό μην φέρεις παιδιά στον κόσμο αυτό…

Εκείνη η πεταλούδα που λέγαμε στην αρχή, είναι απλά μία ονείρωξη της σημερινής εικονικής πραγματικότητας πού όλοι βιώνουμε κλεισμένοι σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο επίπεδες οθόνες!

Ο μικροαστός είμαι ΕΓΩ!