The Necks – Disquiet (Fish Of Milk, 2025)

Μερικές φορές χρειάζεται να τιμάς τα συγκροτήματα που σου κράτησαν συντροφιά στα κομμάτια της ζωής σου. Κι όταν αυτά συνεχίζουν να σχηματίζουν ξεκάθαρα σχήματα και να προχωρούν μαζί σου για τριάντα και πλέον χρόνια, κρατώντας σε ακόμη σε εγρήγορση, με το ένα φρύδι διαρκώς σηκωμένο, ξέρεις ότι κάτι πολύ καλό συμβαίνει.
The Necks: ξεκίνησαν τη δισκογραφική τους πορεία με το ‘Sex’ του 1988 — μια πρώτη κυκλοφορία (και όχι η πρώτη ηχογράφηση) που ήδη χαράζει τα όρια του δικού τους σύμπαντος. Και φτάνουν σήμερα στο ‘Disquiet’: μια πρόσφατη (και όχι τελευταία) εμπνευσμένη κυκλοφορία. Ένα τριπλό CD, περίπου τριών ωρών, από τρεις Αυστραλούς μουσικούς που παίζουν πιάνο, μπάσο και τύμπανα (μεταξύ άλλων), και που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πώς να ξεδιπλώνουν τον χρόνο μέσα από τα μανίκια και τις σημειώσεις τους.
Φυσικά και είναι jazz. Και αυτοσχεδιαστικό. Και τελετουργικό, avant-garde, διαλογιστικό, ανοιχτό όσο χρειάζεται για να το κατανοεί ο ακροατής, με ερμηνεία και διανόηση. Οι δίσκοι αυτοί δεν υπακούν σε γραμμική σειρά, δεν έχει νόημα η αρίθμηση. Το ‘Disquiet’ θα μπορούσε να είναι ο δεύτερος ή ο προτελευταίος τους δίσκος — έχει εκείνη την ιδιότητα των έργων που στέκονται έξω από τις χρονολογίες.
Είναι από τις περιπτώσεις όπου διαβάζεις το όνομα τους - The Necks και απλώς αφήνεις τις ώρες σου να χαράξουν μικρές εσοχές στη μνήμη, μέσα από τις ακροάσεις - τις αναμνήσεις - τα όνειρα και τη θολή πραγματικότητα. Το ‘Disquiet’ είναι βαθύ, με εναλλαγές και ατμόσφαιρα που επικρατεί σαν χειμωνιάτικη ομίχλη. Είναι χαοτικό και ταυτόχρονα ζωντανό, ένας ήχος που αναδεύεται αργά κι ασταμάτητα.
Είναι, με λίγα λόγια, το ‘Disquiet’. Ένας ακόμη κύκλος στο τελετουργικό τους — και ένας ακόμα λόγος να τους τιμάς.