Play it again! Looking for Loops (2024)

 

“Play it again” sets out in search of the phenomena of repetition in music history: from the Middle Ages to minimal music, from the motets of Josquin des Prés to Maurice Ravel's Bolero and pop music, from Handel to the hand-made loops of Mike Oldfield, from loop pioneer Terry Riley to live looper Konrad Küchenmeister, from George Antheil to Balinese gamelan music.
This one-hour documentary not only investigates the causes, but also the effects: What is repetition, what is variation and what is a loop? What is actually being ‘repeated’? Does repetition have feel-good or rather anger potential? Music ethnologists, neuroscientists, composers and performers search for answers to these questions.
Using selected works as a spotlight, the aggregate states of repetition are traced and, above all, listened to. Concert scenes alternate with dance scenes in which repetition sets the beat, supplemented by world music archive material.
The eternal return of the same becomes a stylistic device in itself. The narrative strands are mostly cyclical: Short stories about repetitive routines become loops and playful cartoons tell humorous never-ending stories. Loop collages run through the film like a rondo, associatively taking into account non-musical manifestations of the endless loop.

ΜΟΔΑ καλοκαίρι '26

Ας υποθέσουμε ότι η μόδα επιτάσσει την εφαρμογή σύγχρονων κανόνων για τη διασκέδαση του φιλόμουσου κοινού. Για παράδειγμα πρέπει πίσω από κάθε μουσικό σχήμα που επιθυμεί να γίνει μέλος της ελίτ, να υπάρχει μια φιλοσοφία που να δικαιολογεί την ύπαρξή του στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα. Οι άνθρωποι που το απαρτίζουν θα πρέπει να ακολουθούν κάποια βήματα όπως να χρησιμοποιούν επί σκηνής ρούχα ανακύκλωσης, αυτά θα μπορούσαν να είναι σακάκια και γραβάτες παλαιότερων ετών από την ντουλάπα του πατέρα και της μητέρας ή και από δεύτερο χέρι. Η μόδα δεν έχει φύλο και καταγωγή και πρέπει να αποφεύγονται ερωτήσεις του τύπου «Τίνος είσαι συ;» σπάζοντας έτσι τα παραδοσιακά όρια της κοινωνίας αλλά και τις στερεότυπες απαιτήσεις του ανεκπαίδευτου κοινού, ειδικά στην επαρχία. Δεν πρέπει να ακολουθούνται τυφλά πρότυπα παλαιότερων εποχών από ταινίες όπως το Mad Max ή συγκροτήματα όπως οι Dead Kennedys ή οι Discharge. Η μόδα θέλει διαφάνεια και εξέλιξη, το μόνο σίγουρο ότι αφού «Όλα στον κόσμο είναι απόλυτα ίδια» χρειάζονται θυσίες και προσεκτικές επιλογές για την υιοθέτηση ενός προσωπικού στυλ προσαρμοσμένου στα ιδιαίτερα μέτρα, με επιλογή από κομμάτια που κάνουν τους δημιουργούς τους να νιώθουν αυτοπεποίθηση, καθώς η μεγαλύτερη τάση σήμερα είναι η αυθεντικότητα. Παρόλα αυτά μπορεί να υπάρξει και μια περισσότερο μηδενιστική άποψη στη λογική ότι «Είσαι ίδιος με χθες και η κάθε μέρα, ίδια με την άλλη.». Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα για μια νέα τάση, έτσι κι αλλιώς πριν το τέλος της ζωής «Πρέπει να τη ζήσεις.». Το κουαρτέτο που δεν γυρίζει στο όνομα ΜΟΔΑ κυκλοφόρησε τον ομώνυμο δίσκο που περιέχει έξι ψυχωσικά επεισόδια στις αρχές του καλοκαιριού. Αυτή η ΜΟΔΑ κάνει αισθητή την παρουσία της σε αυτο-οργανωμένους χώρους και χοροεσπερίδες στη Θεσσαλονίκη.