lost sometimes

I still think about you lots sometimes
It makes me sad when I think about you lots sometimes
It makes me laugh out loud when I think of you lots sometimes
 
Something hurts inside when I think of you lots sometimes
I see a distance when I think about you lots sometimes
The birds sing for me and you in the morning light lots sometimes

I'm out of control when I think of you lots sometimes
I tell myself I don't need you anymore lots sometimes
I don't want to live without you anymore lots sometimes

I dot to dot with the stars to spell your name at night lots sometimes
The evening breeze whispers your name in my ear lots sometimes
I picture me and you when I lie awake at night lots sometimes

It makes me mad when I think about you lots sometimes
I feel lower than the pavement when I think of you lots sometimes
I wish you here with me nocturnally lots sometimes

I find it hard to let go and move on lots sometimes
I really thought we could have made it to the end lots sometimes
I still think about you lots sometimes

You can't put a butterfly in a jar

If the effort's too high no matter who you are

You can't catch the moon, or the sun or the stars

It doesn't matter who you are

Lou Reed: Iced honey

 

υποθήκη

Τα ποιήματα
Πρέπει να γράφονται
Σα τσιγκούνα βρύση
Στάλα στάλα
Και να διαβάζονται
Σαν ποταμός

 (Δ. Ποταμίτης 1945-2003)

Η ποίησις είναι ανάππτυξι στίλβοντος ποδηλάτου. Μέσα της

όλοι μεγαλώνουμε. Οι διάδρομοι είναι λευκοί. Τ’ άνθη μιλούν.

Από τα πέταλά τους αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.

Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος. 

(Α. Εμπειρίκος  1901-1975)

lost sometimes 14-15

euphoria?

cassette store day 2014

Los Melomiedos

Midnight Radio Compilation 18

compilation

Οἱ στίχοι αὐτοί

Οἱ στίχοι αὐτοὶ μπορεῖ καὶ νά ῾ναι οἱ τελευταῖοι

οἱ τελευταῖοι στοὺς τελευταίους ποὺ θὰ γραφτοῦν

Γιατί οἱ μελλούμενοι ποιητὲς δὲ ζοῦνε πιὰ

αὐτοὶ ποὺ θὰ μιλούσανε πεθάναν ὅλοι νέοι

Τὰ θλιβερὰ τραγούδια τους γενήκανε πουλιὰ

σὲ κάποιον ἄλλον οὐρανὸ ποὺ λάμπει ξένος ἥλιος

Γενῆκαν ἄγριοι ποταμοὶ καὶ τρέχουνε στὴ θάλασσα

καὶ τὰ νερά τους δὲν μπορεῖς νὰ ξεχωρίσεις

Στὰ θλιβερὰ τραγούδια τους φύτρωσε ἕνας λωτὸς

νὰ γεννηθοῦμε στὸ χυμό του ἐμεῖς πιὸ νέοι.

(Μ. Αναγνωστάκης)