Upgrade (2018)

το μέλλον που ονειρευόμαστε σε εφιάλτες

που διαβάσαμε σε βιβλία

το Matrix του έτους μας

και η βία ενός αποκαλυπτικού σκηνικού

στην ουτοπική πραγματικότητα της τεχνολογίας

run Mad Blade like a Max Runner 

Danny Collins (2015) / Steve Tilston

πόσα χρόνια χρειάζεσαι για να ξυπνήσεις;

ή τουλάχιστον να μην αισθάνεσαι σκατά ενώ πλουτίζεις στα πάντα;

...κι ένα γράμμα θα σε αλλάξει;

σαράντα χρόνια γερασμένο χαρτί και λέξεις νεκρού;

...μπα! οι άνθρωποι δεν αλλάζουν

οι πλούσιοι και δοξασμένοι δεν αλλάζουν

οι υπόλοιποι εύχονται και δοξάζουν.

echotopia & soundesthesia

Death, not the Death band, but the other one... the punk Death, the punk black Death...

ένας πατέρας κάτι γενιές πριν έβαλε στ' αγόρια του ν' ακούσουν ζωντανά τους Beatles... σαν παιδιά αρχίσανε να παίζουν σε γκαράζ και να δίνουν άλλο νόημα στη μουσική τους και τις λέξεις... "His concept was spinning death from the negative to the positive." πρώτες ηχογραφήσεις.

δεκαετίες μετά τα εγγόνια βρίσκουν στο δίκτυο τα τραγούδια του πατέρα τους και το κουρασμένο star system ένα ακόμη marketing plan για να φρεσκάρουν την ασκήμια τους

Disenchantment (Απογοήτευση) - Matt Groening (2018)

χρειάζονται μερικές χαριτωμένες ατάκες...

 μια θαυμαστά γοητευτική καλλονή milf

 ένα νεο-φιλελεύθερο μήνυμα

 ένα political correct statement (made in the 10s)

κι ένα καλύβι...

πάμε καραόκε όλοι μαζί ρε!

...το άγιον netflix! κι οτιδήποτε αγγίζει θεωρείται χρυσόν!

η συνταγή είναι... μικρές επιτυχίες στηριγμένες σε νέους δημιουργούς. δραματοποιημένα μουσικά θέματα έναρξης, μαύρο φόντο, μαύρο μέλλον, μικρά παιδιά, καθημερινές φάτσες, βιβλία με πανέμορφα αμερικάνικα εξώφυλλα, τραγούδια δεκαετίας που δεν έζησε το κυρίως κοινό θέασης, χαμηλό κόστος, χτήσιμο ονόματος του πρώτου διαδικτυακού καναλιού, κυνηγητό πλατφόρμων κατεβάσματος (die pb, die!), παραποιημένες φιγούρες νεκρών, αμφίβολες σεξουαλικότητες, κουτιά γεμάτα αράχνες, σπίτια με σοφίτες, φωτογραφίες τυπωμένες, φωνές από ζωάκια νεκρά, ταβάνια γεμάτα ζωγραφισμένη φαντασία, απουσία γέλιου, φωνές από νεκρούς, κτίρια στο δάσος, τεχνολογία και 80s, μεσήλικες κυνηγημένοι από τύψεις κι εφιάλτες στο φως, κατακόμβες στο δάσος, πως να δημιουργήσεις ένα λαβύρινθο στο μυαλό των κουρασμένων από οθόνες και μηνύματα, νεκροί στο δάσος, δάση που δεν τα περπατάνε αλλά τα παρακολουθούνε, καμιά αίσθηση πραγματικότητας της φύσης για καταναλωτές που δεν αγκαλιάστηκαν ποτέ εκεί, άλλοι τίτλοι, ίδιο συναίσθημα... 

αναρωτιέσαι αν πρέπει να φορέσεις γάντια για να μην αφήσεις δακτυλικά αποτυπώματα στον ίδιο σου τον πισινό.

...το άγιον netflix είναι γυμνό(ν)...

The Haunting of Hill House (2018)

...είναι αυτή η εποχή:

διαδικτυακές σειρές ευρωπαϊκών και νεότερων κινηματογραφικών χωρών να περνάνε τα βράδια τις πόρτες μας, να στρώνονται ανάμεσα από τοστ και χυμούς εποχής ή κατεψυγμένους της Λατινικής Αμερικής... αναρωτιέμαι αν το 3% τους είναι φυσικό; αν η ομίχλη που στριφογυρνάει αυτά τα παράξενα πράγματα είναι τόσο σκοτεινή ή χαμένη...

...είναι η εποχή που ο Stephen King θα περάσει την τρίτη και τελευταία νεότητά του, επηρεάζοντας τους σκηνοθέτες και τους προωθητές ενεργειών παρακολούθησης ενός αλλοπράσαλλου ηλικιακά κι εθνολογικά κοινού. αναζήτηση κάποιου έργου χαμένου στον προηγούμενο αιώνα, μουσικές υποκρίσεις τραγουδιών που για κάποιο πάρα πολύ καλό λόγο χάθηκαν στη λήθη, φίλτρα παρωχημένα, μυστήριο κατ' ανάγκη, φόβος χωρίς μνήμη.

...ήταν η εποχή του lost.

...έπειτα ήρθε το dark.

τόσο ξαφνικά κι απροειδοποίητα και τα δυό τους

ξυπνήστε με αν συνεχιστεί 

και παρακαλώ...

στείλτε τον E.T. πίσω

η μνήμη παραμένει μυστήριο, μέρος σε υψόμετρο, ένας δρόμος που στρίβει και τον αγκαλιάζουν δέντρα, έντονο πράσινο - ίσως πορτοκαλί. το αμάξι παρκάρει στα χαλικάκια που ενώνουν την άσφαλτο με το χώμα, τέσσερις άνθρωποι διαφορετικού ύψους, ηλικίας, ενδιαφέροντος περπατάνε προς το μαγαζάκι στην άκρη με τα κεραμικά. κάτω ένα κατοστάρικο. σε λίγο τα χέρια γέμισαν με τυλιγμένες κούπες πηλού, όμορφα ζωγραφισμένες, η πωλήτρια προσπάθησε να δικαιολογήσει την όχι απόλυτη συμμετρία. πρέπει να ήταν απόγευμα σε κείνο το νησί. τώρα ξαφνικά ανοίγοντας ένα άσχημο ντουλάπι ξεπήδησαν αυτά... τέσσερα όπως τότε εκείνοι, λείπουν δύο, λείπει μία.

no one wants to die from pain : nature / animals / humans

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι / είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι.

Forks Over Knives (2011)

θα μιλήσεις για εξέλιξη

δεν σε ενδιαφέρει πως τρεφόταν η φυλή σου

χιλιάδες χρόνια πριν από σένα

τι είσαι;

το αποτέλεσμα του αίματος

γιατί αρνείσαι την πιθανότητα 

ότι μπορείς να τραφείς και να θρέψεις με μια φυτική διατροφή;

σου είναι πιο απλό

διασκεδαστικό

συνηθισμένο

τι σκέφτεσαι;

“Of all the animals, man is the only one that is cruel. 

He is the only one that inflicts pain for the pleasure of doing it.” (Mark Twain) 

Earthlings (2005)

τι είναι η τροφή;

έχεις επιλέξει τι τρως;

ΟΧΙ

τι είναι τα ρούχα σου;

έχεις επιλέξει τι φοράς;

ΟΧΙ

το βασικότερο είναι να μην έχεις δει

πως χρησιμοποιήθηκε η ζωή που σου δίνει τροφή

γιατί τότε ίσως λυπηθείς

ίσως εξαγριωθείς

πιθανόν να σιχαθείς τι τρως και τι τρώει ο συνάνθρωπός σου

τι φοράς και τι φοράει ο συνοδός σου

και μετά ίσως αλλάξεις

ξανασκεφτείς την κατανάλωση πτωμάτων

ανάμεσα σε έθνη

χοιρινών, βοδινών, πουλερικών, ψαρικών κι ανθρώπινων

έχεις σκεφτεί ότι είσαι κι εσύ ένα εμπόρευμα;

May I Be Frank (2010)

miracle can happen to anybody...

οι άνθρωποι αλλάζουν

κι είναι πιο εύκολο να το καταλάβεις

αν αλλάξουν την εμφάνισή τους

ειδικά αν γίνουν από χοντροί... φυσιολογικοί;

ο Φρανκ κατάφερε κάτι τέτοιο...

με χιούμορ, δυσκολίες κι οπισθοδρομήσεις (κυριολεκτικές!)

μαζί με βοήθεια αγνώστων κι ωμά φαγητά

από αυτά με τα έντονα χρώματα, με τη ζωή μέσα τους

κι έπειτα από την πρώτη του ζωή γεμάτη καταχρήσεις

κοιτάει τον καθρέφτη και το ακροατήριο

με τις παρακάτω δημοφιλέστατες προτάσεις

να διαγράφονται στα 90' λεπτά...

love your life

adore yourself

accept the world

be generous & grateful

experiencing being provided for

...ο θάνατος είναι σαν να ξυπνάς από ένα πάρτυ. το κεφάλι σου βαρύ, πρέπει να συμμαζέψεις, έχεις την αίσθηση ότι κάτι δεν πήγε καλά κι είσαι γεμάτος ενοχές... θυμάσαι μερικά χθεσινά λόγια, χειραψίες, τη ζέστη και το χώμα στο τέλος, τον τρόπο που τυχαία υιοθέτησες συμπεριφορά και χαρακτήρα για να προχωρήσεις εκείνη τη μέρα. δεν ήθελες να κάτσεις, δεν ήθελες να σταματάς να κοιτάς, δυο φιλιά και άλλα δυο και κλειστή πόρτα μετά.
(2 Σεπτεμβρίου 2018, ώρα 20.50, μετά από 21 ακριβώς ημέρες στο θάλαμο 6, τ.π.)

1984

 

θα μπορούσε να 'τανε έτσι για όλα;